Η Ζωγραφική ως μορφή λόγου και μέσο επικοινωνίας για παιδιά στο φάσμα του αυτισμού

Abstract

Ο Αυτισμός (και πιο συγκεκριμένα το Φάσμα του Αυτισμού), αποτελεί μία αναπτυξιακή διαταραχή, έχοντας ως βασικά χαρακτηριστικά την μειωμένη κοινωνική αλληλεπίδραση και τις συνεχόμενες-επαναλαμβανόμενες στερεοτυπικές κινήσεις και συμπεριφορές. Δεν υπάρχει μία ακριβής εικόνα για τον αιτιολογικό παράγοντα του αυτισμού, αλλά είναι δεδομένο ότι πρόκειται για κάποιες διαταραχές στις εγκεφαλικές δομές του ατόμου. Ποικίλει από το ένα άτομο στο άλλο και γι’αυτό υπάρχουν και οι υποκατηγορίες του αυτισμού (σύνδρομο Asperger, Εκτεταμένη διαταραχή της ανάπτυξης). Αυτό που μπορούμε να πούμε εκ των πραγμάτων είναι ότι δεν υπάρχει κάποια θεραπεία για τον αυτισμό, αλλά θα ακολουθεί το άτομο ισόβια στη ζωή του, από την παιδική ηλικία έως και τα γεράματα. Στόχος της παρούσας έρευνα είναι να αναλύσει τις απόψεις των εκπαιδευτικών, οι οποίοι έχουν διδάξει μαθητές με αυτισμό και έχουν την εμπειρία, σε όλα τα παραπάνω στοιχεία για να αποδειχθεί εάν και κατά πόσο η ζωγραφική μπορεί να συντελέσει στην ανάπτυξη των δεξιοτήτων επικοινωνίας σε αυτά τα παιδιά, θέτοντας τις βάσεις για μελλοντικές βελτιώσεις στο εκπαιδευτικό πρόγραμμα.