Εκπαίδευση στα ανθρώπινα δικαιώματα και εκπαιδευτική πολιτική: οργάνωση και αξιολόγηση εκπαιδευτικών προγραμμάτων και δράσεων

Abstract

Η Εκπαίδευση στα Ανθρώπινα Δικαιώματα (ΕΑΔ) αποτελεί ένα διεθνές κίνημα για την οικοδόμηση ενός παγκόσμιου πολιτισμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και τη δημιουργία μιας ειρηνικής και δημοκρατικής πανανθρώπινης κοινωνίας. Αναγνωρίζεται διεθνώς από τους ακαδημαϊκούς κύκλους και από πολιτικούς φορείς και μη κυβερνητικές οργανώσεις ως μία δια βίου μαθησιακή διαδικασία που στοχεύει στην αλλαγή της πολιτικής και κοινωνικής συμπεριφοράς των ανθρώπων και την καλλιέργεια της ανεκτικότητας, του αμοιβαίου σεβασμού και της αλληλοκατανόησης. Στον πυρήνα της βρίσκονται οι οικουμενικές αξίες των δικαιωμάτων του ανθρώπου, η διδασκαλία των οποίων καλλιεργεί στο άτομο εκείνες τις δεξιότητες και το εφοδιάζει με εκείνα τα θεωρητικά και πρακτικά εργαλεία για να γνωρίσει, να κατανοήσει, να διεκδικήσει και να υπερασπιστεί τα δικά του δικαιώματα, καθώς και τα δικαιώματα των άλλων ατόμων. Από την παρούσα μελέτη προκύπτει ότι η ΕΑΔ αποτελεί ευθύνη και κύριο έργο των επίσημων κρατικών θεσμών και οργάνων. Το κράτος και οι διάφοροι φορείς του αντιπροσωπεύουν τους μόνους κοινωνικούς παράγοντες, οι οποίοι νομιμοποιούνται να αναπτύξουν μία εθνική πολιτική για την προώθηση της ΕΑΔ και την ένταξή της ως κεντρική έννοια στο αναλυτικό πρόγραμμα σε όλες τις βαθμίδες της επίσημης/τυπικής σχολικής εκπαίδευσης. Το κράτος ως θεσμός έχει επίσης τον κύριο λόγο και την υποχρέωση να καθορίζει τα νομικά και πολιτικά πλαίσια για την επιτυχή εφαρμογή της ΕΑΔ τόσο έξω από το επίσημο εκπαιδευτικό περιβάλλον, όσο και στην καθημερινή πραγματικότητα που βιώνει το άτομο στην οικογένεια, στην εργασία, στην τοπική κοινωνία, κλπ.