Διερεύνηση, καταγραφή και αξιολόγηση των αναγκών συνεχιζόμενης επαγγελματικής κατάρτισης του στελεχιακού δυναμικού του τομέα υγείας

Abstract

Το ανθρώπινο κεφάλαιο αποτελεί παγκοσμίως σήμερα τον κυριότερο συντελεστή παραγωγής. Υπάρχουν άπειρες ενδείξεις παγκοσμίως, ότι η επένδυση στην Συνεχιζόμενη Επαγγελματική Κατάρτιση (ΣΕΚ) είναι ζωτικής σημασίας. Και αυτό γιατί μπορεί να ενισχύσει την οικονομική και ανταγωνιστική απόδοση σε ατομικό, οργανωτικό και κοινωνικό επίπεδο. Η ΣΕΚ αποτελεί μια διαρκή διαδικασία που έχει σκοπό να διασφαλίσει ότι οι γνώσεις και οι δεξιότητες του ατόμου προσαρμόζονται συνεχώς και ανταποκρίνονται στις εξελισσόμενες απαιτήσεις της θέσης εργασίας του και των αναγκών της αγοράς εργασίας. Η παρούσα μελέτη αποσκοπεί στο να περιγράψει, αναλύσει και τεκμηριώσει τις ανάγκες κατάρτισης των εργαζομένων καθώς και να προτείνει τους βέλτιστους τρόπους επίτευξής της, μέσα από μια συνολική και συγκροτημένη αποτύπωση από το στελεχιακό δυναμικό του τομέα υγείας, έτσι ώστε να συμβάλλει στην αναβάθμιση της ποιότητας της προσφερόμενης κατάρτισης και στην περαιτέρω ανάπτυξη του στελεχιακού δυναμικού στον Τομέα της Υγείας. Για την επίτευξη των στόχων της εργασίας πραγματοποιήθηκε η μέθοδος Delphi, χρησιμοποιώντας ένα πάνελ 103 έμπειρων επαγγελματιών υγείας από όλη την Ελλάδα. Μέσα από τη μελέτη αναδείχτηκαν τα προβλήματα που δυσχεραίνουν τη ΣΕΚ (όπως η απουσία συστηματικού σχεδίου κατάρτισης προσωπικού από τη κεντρική διοίκηση του κράτους, η έλλειψη οικονομικών και ανθρώπινων πόρων, η έλλειψη διασύνδεσης μεταξύ της διαδικασίας κατάρτισης και της αξιολόγησης και επαγγελματικής εξέλιξης των εργαζομένων). Η έρευνά μας στοχεύει να δείξει, ότι για ένα καλύτερο και αποτελεσματικότερο σύστημα υγείας η κατάρτιση του ανθρώπινου δυναμικού στον τομέα της υγείας πρέπει να σχεδιάζεται και να οργανώνεται μέσω ενός συστηματικού σχεδίου για την ανάλυση των εκπαιδευτικών αναγκών. Η εκπαίδευση του εργατικού δυναμικού στον τομέα της υγείας πρέπει επίσης να είναι ολιστική, περιλαμβάνοντας αντικείμενα επιμόρφωσης που σχετίζονται με το πληθυσμό, τον εργασιακό χώρο των εργαζομένων, τον ασθενή και τη γνώση, με διαφορετική όμως επιλογή προτεραιότητας ανά κατηγορία προσωπικού. Η παρούσα μελέτη μπορεί να αποτελέσει χρήσιμο εργαλείο για τους υπεύθυνους χάραξης πολιτικής του τομέα υγείας στην ΣΕΚ. Σε περιόδους οικονομικής κρίσης με την έλλειψη οικονομικών πόρων, η αναβάθμιση και η ενίσχυση του προσωπικού του Τομέα Υγείας σύμφωνα με τις απαιτήσεις και τις ανάγκες της κοινωνίας είναι απαραίτητη περισσότερο από ποτέ.