Αναδρομική μελέτη εφαρμογής επιχειρησιακού σχεδίου υγειονομικής ετοιμότητας

Abstract

Εισαγωγή-σκοπός: Το σχέδιο «Περσέας» εφαρμόστηκε για πρώτη φορά στο Γενικό Νοσοκομείο Σπάρτης το 2007 όταν η Λακωνία κηρύχθηκε σε έκτακτη ανάγκη λόγω των πυρκαγιών. Σκοπός της παρούσας εργασίας είναι η διερεύνηση των γνώσεων και των στάσεων του εμπλεκόμενου προσωπικού του Γ.Ν.Σ. αναφορικά με την εφαρμογή του σχεδίου το 2007, καθώς και η διερεύνηση των γνώσεων και των στάσεων του υπάρχοντος προσωπικού αναφορικά με την ετοιμότητα στην αντιμετώπιση μιας ενδεχόμενης κρίσης. Πληθυσμός-Μεθοδολογία: Πρόκειται για συγχρονική έρευνα με χρήση ερωτηματολογίου που πραγματοποιήθηκε στη Νοσηλευτική Μονάδα Σπάρτης. Οι συμμετέχοντες (Ν:201) εξετάστηκαν σε δύο ομάδες, όπου η πρώτη αποτελείτο από 129 άτομα που εργάζονταν στο νοσοκομείο το 2007 και συνεχίζουν να εργάζονται εκεί και η δεύτερη από 72 άτομα που εντάχθηκαν στο προσωπικό του νοσοκομείου μεταγενέστερα. Αποτελέσματα: Οι συμμετέχοντες που εντάχθηκαν στο προσωπικό μετά το 2007 δηλώνουν άγνοια τόσο για το περιεχόμενο (69,4%) του σχεδίου «Περσέας» όσο και για την αλυσίδα επικοινωνίας (76,4%), σε αντίθεση με αυτούς που εργάζονταν από το 2007 που παρουσιάζονται πιο ενήμεροι (p<0,001). Αυτοί που είχαν την εμπειρία της κρίσης του 2007 δηλώνουν κατά 92,2% πως δεν έγινε αξιολόγηση μετά το πέρας της κρίσης ή τουλάχιστον δε γνωρίζουν σχετικά. Οι περισσότεροι συμμετέχοντες δηλώνουν ότι δεν πραγματοποιούνται όσο συχνά πρέπει ασκήσεις ετοιμότητας και μεγάλο ποσοστό κάθε ομάδας δεν έχει συμμετάσχει ποτέ σε κάποια. Οι συμμετέχοντες που εργάζονταν το 2007 πιστεύουν (46,6%) ότι το νοσοκομείο είναι έτοιμο να ανταποκριθεί σε μια μαζική καταστροφή, διαφωνώντας με όσους εντάχθηκαν στο προσωπικό αργότερα (36,1%) (p<0,05). Η συντριπτική πλειοψηφία όλων, όμως, κρίνει πως οι γνώσεις τους για την αντιμετώπιση μιας έκτακτης ανάγκης δεν είναι επαρκείς. Συμπεράσματα: Είναι επιβεβλημένη η ανάγκη για εκπαίδευση του προσωπικού σύμφωνα με διεθνή πρότυπα διαχείρισης κρίσεων. Η περαιτέρω διερεύνηση του αντικειμένου κρίνεται απαραίτητη ώστε ο υγειονομικός κόσμος να ευαισθητοποιηθεί περισσότερο απέναντι στην ανάγκη για σωστή και έγκαιρη προετοιμασία.