Πρόσβαση στην Τριτοβάθμια εκπαίδευση και κοινωνικές ανισότητες. Αντιλήψεις των γονέων για το ρόλο των φροντιστηριακών μαθημάτων.

Abstract

Το φροντιστήριο αποτελεί ένα θεσμό συνυφασμένο με το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα για δεκαετίες. Παρ’ όλα αυτά, είναι ένα φαινόμενο που συναντάται παγκοσμίως και ξεπερνά τα στενά όριο του χαρακτηρισμού ως σκιώδους εκπαίδευσης. Σήμερα, κατέχει αναγνώριση και έχει γίνει αποδεκτό από την ελληνική οικογένεια, η οποία το ταυτίζει με την επιτυχία και πρόοδο των παιδιών της. Γι’ αυτό το λόγο επενδύει οικονομικώς, ακόμα και υπό συνθήκες κρίσης, σε φροντιστηριακή στήριξη, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν κρίνει κατάλληλα τις προσφερόμενες υπηρεσίες και δεν απαιτεί αποτελεσματικότητα και ποιότητα. Η παρούσα μελέτη, μέσω συνεντεύξεων με γονείς που επιλέγουν τη φροντιστηριακή στήριξη για τα παιδιά τους, αναδεικνύει τους παράγοντες που οριοθετούν τη στάση των γονέων απέναντι στα φροντιστήρια: τα κριτήρια επιλογής φροντιστηρίου, τις απαιτήσεις που συνοδεύουν αυτή την επιλογή και την αποτελεσματικότητα τους. Συνολικά, οι γονείς φαίνεται να εκτιμούν παράγοντες, όπως την τιμή, τις μεθόδους διδασκαλίας, τους εκπαιδευτικούς κ.ά. και έχουν υψηλές απαιτήσεις με συνοδεύουν την επένδυσή τους. Στην πλειοψηφία τους, όμως, δηλώνουν ότι τα φροντιστήρια καταφέρνουν να ανταποκριθούν με βελτίωση στις επιδόσεις και τη συμπεριφορά των μαθητών. Μέσα από την επισκόπηση του θέματος, έγινε φανερή η σύνδεση της φοίτησης σε φροντιστήρια με το κοινωνικοοικονομικό υπόβαθρο και το εκπαιδευτικό επίπεδο των γονέων, αλλά και η επίδραση της οικονομικής κρίσης στη δυνατότητα για φροντιστηριακή στήριξη. Οι κοινωνικές ανισότητες είναι, λοιπόν, παρούσες στο φροντιστηριακό κλάδο στην Ελλάδα και συνυπάρχουν συνολικά στο εκπαιδευτικό σύστημα, τουλάχιστον μέχρι να υπάρξει μέριμνα για αλλαγή της εκπαιδευτικής πολιτικής.