Διερεύνηση επίδρασης των δημοτικών προγραμμάτων άσκησης σε γυναίκες με οσφυαλγία

Abstract

Σκοπός της παρούσας εργασίας ήταν να εξετάσει το επίπεδο πόνου σε γυναίκες που γυμνάζονται σε δημοτικά προγράμματα άθλησης(«άθληση για όλους»). Είναι γνωστό και αποδεκτό σε επιστημονικό επίπεδο ότι ένα ποσοστό της τάξεως 60-80% του γενικού πληθυσμού θα διατυπώσει παράπονα για αίσθημα πόνου στην περιοχή της οσφυϊκής μοίρας της σπονδυλικής στήλης (ΟΜΣΣ) τουλάχιστον μια φορά στη διάρκεια της ζωής του. Έρευνες που διεξήχθησαν την περασμένη δεκαετία αλλά και τη διανύουσα προτείνουν την αερόβια άσκηση ως μέσο βελτίωσης του πόνου με πολύ θετικά αποτελέσματα. Στην έρευνά μας έλαβαν μέρος 635 (N=635) γυναίκες από 16 Δήμους της Νομαρχίας Αθηνών, από τις οποίες οι 131 (20,7%) δήλωσαν πόνο στην ΟΜΣΣ. Όλες οι γυμναζόμενες συμμετείχαν στα προγράμματα «άθληση για όλους» (αθλητισμός & γυναίκα). Η έρευνα διεξήχθη χρησιμοποιώντας τα ερωτηματολόγια των Von Korff et. al., (Grading the severity of chronic pain) και των Waddell et. al.(A Fear-Avoidance Beliefs Questionnaire) ως προς τον πόνο στην ΟΜΣΣ. Για την αποτίμηση της δραστηριότητας κάθε γυμναζόμενης σε ΜΕΤ έγινε χρήση του ερωτηματολογίου των Kriska & Caspersen. Όλα τα ερωτηματολόγια ήταν κατάλληλα προσαρμοσμένα στην ελληνική γλώσσα με επιστημονικό τρόπο και ελέγχθηκαν για εγκυρότητα και αξιοπιστία. Τα αποτελέσματα έδειξαν για τις γυναίκες που δεν έχουν τεκνοποιήσει, ότι σε στατιστικά σημαντικό βαθμό η φυσική δραστηριότητα βελτίωσε την αίσθηση πόνου στην ΟΜΣΣ ( p = 0.023). Αναφορικά με τις γυναίκες που είχαν τεκνοποιήσει, ο συνήθης πόνος στην Ο.Μ.Σ.Σ. φαίνεται να είναι σε στατιστικά σημαντικό βαθμό μεγαλύτερος ( p = 0.000) από αυτές που δεν είχαν παιδιά. Ως προς τις ηλικίες, τα αποτελέσματα κατέγραψαν τις νεότερες γυναίκες να είχαν περισσότερο δισταγμό από τις μεγαλύτερες για να ασκηθούν, με ενδεχόμενο φόβο να επιδεινώσουν τον πόνο στην Ο.Μ.Σ.Σ ( p = 0.002). Ενώ, οι αθλούμενες απόφοιτες Δημοτικού αισθάνθηκαν εντονότερο πόνο στην ΟΜΣΣ σε σύγκριση με αυτές που είχαν μορφωτικό επίπεδο ανώτερου ή ανώτατου επιπέδου (p = 0.003). Η διαδικασία λήψης απόφασης αλλά και το περιεχόμενο των προγραμμάτων στους ΔΑΟ πρέπει να επικεντρωθεί σε ουσιώδεις αλλαγές με κατεύθυνση την ανταγωνιστικότητα στο μέλλον.