Η σημασία της βιομηχανίας χάλυβα για την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση και οικονομία από το 1945 μέχρι σήμερα: Μέτρα εμπορικής πολιτικής

Abstract

Η ιστορία της ευρωπαϊκής χαλυβουργίας είναι άμεσα συνδεδεμένη με την ιστορία της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης. Δύο «προαιώνιοι» εχθροί Γαλλία, Γερμανία ενώνουν τις δυνάμεις τους μαζί με άλλα ευρωπαϊκά κράτη προκειμένου να θέσουν υπό κοινό έλεγχο την παραγωγή άνθρακα-χάλυβα, δύο υλικών που αποτέλεσαν την κύρια πρώτη ύλη για την διεξαγωγή του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Η συνεργασία αυτή θεμελιώθηκε με την υπογραφή της Συνθήκης ΕΚΑΧ το 1951. Τα πρώτα χρόνια λειτουργίας της ΕΚΑΧ κρίθηκαν επιτυχημένα και η χαλυβουργία αναδείχθηκε σε κλάδo βιομηχανικής ανάπτυξης και εθνικού γοήτρου, γεγονός που ώθησε τα κράτη μέλη να επεκτείνουν την συνεργασία τους και σε άλλους τομείς οικονομικής δραστηριότητας. Ακολούθησαν μια σειρά από Ευρωπαϊκές Συνθήκες που οδήγησαν στο σημερινό οικοδόμημα της ΕΕ. Μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου ο χάλυβας αποτέλεσε βασική πρώτη ύλη για την ανοικοδόμηση της κατεστραμμένης από τον πόλεμο Ευρώπης, ενώ συνέβαλλε στην άνοδο του βιοτικού επιπέδου των ευρωπαίων και στην οικονομική ανάπτυξη της ΕΕ. Για τον λόγο αυτό η ΕΕ φρόντισε μέσω των θεσμικών οργάνων της και σε επίπεδο στρατηγικού σχεδιασμού, να προστατεύσει το πολύτιμο υλικό της από αθέμιτες εμπορικές πρακτικές τρίτων χωρών, που κλόνιζαν και εξακολουθούν να κλονίζουν την εγχώρια αγορά της. Το κύριο μέσο στην κατεύθυνση αυτή ήταν και εξακολουθεί να είναι η κοινή εμπορική πολιτική.