Ευέλικτη συσσώρευση και εργασιακή επισφάλεια

Abstract

Οι νέες μορφές εργασίας, οι οποίες ονομάζονται ευέλικτες μορφές εργασίας ή απασχόλησης, είναι αποτέλεσμα γενικότερων κοινωνικό-οικονομικών αλλαγών που συνέβησαν στο παγκόσμιο καπιταλισμό (ΗΠΑ και Δ. Ευρώπη) στα τέλη της δεκαετίας του 60 και αρχές του 70. Είναι η χρονική περίοδος που σχεδόν σε όλες στις καπιταλιστικές κοινωνίες παρατηρείται μια σημαντική αλλαγή στις οικονομίες τους, γενικότερα, και στον τομέα της απασχόλησης ειδικότερα. Πρόκειται για τη μετάβαση από τις σταθερές και μόνιμες μορφές απασχόλησης σε επισφαλείς και ευέλικτες μορφές εργασίας, οι οποίες σταδιακά εξαπλώθηκαν σε όλους τους τομείς και κλάδους των σύγχρονων καπιταλιστικών οικονομιών: Τις επιχειρήσεις παραγωγής υλικών προϊόντων, αλλά και τον τομέα υπηρεσιών του τουρισμού, του πολιτισμού, του λιανεμπορίου, της εστίασης και τα τελευταία χρόνια, όσον αφορά τη χώρα μας, και του τομέα της δημόσιας υγείας. Οι αλλαγές αυτές δεν είναι συγκυριακές, αλλά αντανακλούν και εκφράζουν βαθύτερες αναδιαρθρώσεις του καπιταλιστικού μοντέλου ανάπτυξης και των υποστηριζουσών πολιτικών, οι οποίες προέκυψαν από την μετάβαση του παλαιού φορντικού βιομηχανικού καπιταλισμού στο μεταβιομηχανικό/μεταφορντικό καπιταλισμό ή ευέλικτη εξειδίκευση. Το πόρισμα αυτό προκύπτει μέσα από την συστηματική ανασκόπηση της σχετικής βιβλιογραφίας στο πλαίσιο της παρούσας διπλωματικής εργασίας, που σκοπό έχει την ανάδειξη της εργασιακής ευελιξίας όχι ως ένα συγκυριακό γεγονός, αλλά ως διαρθρωτικό στοιχείο της δυναμικής της μετάβασης σε ένα μεταφορντικό καθεστώς συσσώρευσης