Η ευρωπαϊκή πολιτική της Ελλάδας: Από την αίτηση Σύνδεσης έως την Προσχώρηση στην ΕΟΚ (1959- 1979)

Abstract

Θέμα της παρούσας εργασίας αποτελεί η παρουσίαση της συμμετοχής της Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα (ΕΟΚ) με έμφαση στην κατάθεση της αίτησης Σύνδεσης, τον Ιούνιο του 1959,την υπογραφή της Συμφωνίας Σύνδεσης, τον Ιούλιο του 1961, και με καταληκτικό όριο την ένταξη της χώρας μας ως πλήρες μέλος της Ευρωπαϊκής Κοινότητας, μετά την υπογραφή της Συμφωνίας Προσχώρησης τον Μάιο του 1979. Την επαύριον του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, μεταξύ των δυτικοευρωπαϊκών κρατών έλαβαν χώρα διάφορες πρωτοβουλίες οικοδόμησης πολιτικής, οικονομικής και στρατιωτικής συνεργασίας, καθώς μετά την ανάδυση των ψυχροπολεμικών διαιρέσεων, τα κράτη της Ανατολικής Ευρώπης αποτέλεσαν ξεχωριστό κομμάτι, ενταγμένο στον ανατολικό συνασπισμό υπό την ΕΣΣΔ. Αποκορύφωμα των ανωτέρω διεργασιών μεταξύ των δυτικοευρωπαϊκών κρατών αποτέλεσε η ίδρυση της Ευρωπαϊκής Κοινότητας Άνθρακα και Χάλυβα (ΕΚΑΧ), το 1951, και τη δημιουργία της ΕΟΚ, το 1957, με αποτέλεσμα τόσο την αναζήτηση νέων τομέων εμβάθυνσης της συνεργασίας, όσο και τη διεύρυνση του αρχικού πυρήνα των έξι κρατών με νέα μέλη. Όσον αφορά την Ελλάδα, από τον 18ο αι. ο προσανατολισμός της χώρας προς την Δύση αποτελούσε βασικό ιδεολογικό πρόταγμα τόσο της επίσημης εξωτερικής πολιτικής όσο και της ευρύτερης πλειοψηφίας των εγχώριων πολιτικών δυνάμεων και της κοινής γνώμης. Ήδη την επαύριον του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η Ελλάδα ενταγμένη στο δυτικό στρατόπεδο συμμετείχε ενεργά στους διάφορους ευρωπαϊκούς διακυβερνητικούς θεσμούς. Συνεπώς, η επιλογή της σύνδεσης με την ΕΟΚ και η τελική ένταξη, αποτέλεσε την «απτή μετουσίωση» του ανωτέρω διαχρονικού στόχου, επιλογή της οποίας τα θετικά αποτελέσματα είναι εμφανή έως και τις ημέρες μας.