Εκφάνσεις τής ηθικής και διανοητικής υπεροχής τής γυναίκας στο έργο τού Ευριπίδη

Abstract

Στόχος της παρούσας εργασίας είναι να επισημάνει και να τεκμηριώσει την πρόθεση τού Ευριπίδη να αναδείξει πολλές από τις γυναικείες μορφές τού έργου του σε ηθικό και διανοητικό επίπεδο. Η απόπειρα τής τεκμηρίωσης αυτής βασίζεται σε αρκετά παραδείγματα παρμένα από τα περισσότερα από τα πλήρως σωζόμενα έργα τού ποιητή (14 από τα 18) και περιστρέφεται γύρω από τους εξής επιμέρους άξονες: τις περιπτώσεις αυτοθυσίας ορισμένων ηρωΐδων, σε ό,τι αφορά το ηθικό σκέλος, ενώ όσον αφορά το διανοητικό,αφ’ ενός τα σχέδια διαφυγής ή εκδίκησης που εκπονούνται από γυναίκες και αφ’ ετέρου την διάχυτη σε πολλά έργα γυναικεία ρητορικότητα, εμφανή μάλιστα πολύ συχνά σε «αγώνες λόγων» διεξαγομένους συνήθως μεταξύ αυτών και ανδρών πρωταγωνιστών, παρέχοντας έτσι και ένα πιο συγκεκριμένο πλαίσιο για την έτσι κι αλλιώς υποβόσκουσα σύγκριση των δύο φύλων. Το επιδιωκόμενο συμπέρασμα της εργασίας είναι να επιβεβαιώσει το ανυπόστατο ή τουλάχιστον να καταστήσει επισφαλή την θέση περί «μισογυνισμού» τού συγγραφέα, θέση η οποία ήδη από την αρχαιότητα είχε καλλιεργηθεί ευρέως.