Το επαγγελματικό, κοινωνικό και ιδιωτικό προφίλ των εκπαιδευτικών του μεσοπολέμου μέσα από τα πρακτικά του Εποπτικού Συμβουλίου Μέσης Εκπαίδευσης της Θ' και Ι' εκπαιδευτική περιφέρειας (νομοί Αρκαδίας, Μεσσηνίας και επαρχίες της Αργολίδας και Λακωνίας)

Abstract

Στην παρούσα μεταπτυχιακή διπλωματική εργασία επιχειρούμε να αναδείξουμε το επαγγελματικό, κοινωνικό και ιδιωτικό προφίλ που η εκάστοτε Διοίκηση επιθυμούσε να έχουν οι Έλληνες εκπαιδευτικοί της Δευτεροβάθμιας (Μέσης) Εκπαίδευσης κατά την περίοδο του Μεσοπολέμου, το οποίο και αποτελεί αντανάκλαση της επιθυμητής εικόνας που είχε διαμορφώσει για τον εκπαιδευτικό η επίσημη Πολιτεία αλλά και γενικότερα η ελληνική κοινωνία της περιόδου 1930 – 1941. Το παραπάνω ερευνητικό αντικείμενο εστιάζει στην ανάλυση, κατανόηση και ερμηνεία της δράσης του Εποπτικού Συμβουλίου Μέσης Εκπαίδευσης της Θ’ και Ι’ Εκπαιδευτικής Περιφέρειας, η γεωγραφική εμβέλεια του οποίου κάλυπτε τη μισή Πελοπόννησο. Ως ερευνητικό υλικό επιλέχθηκαν οι πειθαρχικές υποθέσεις που απασχόλησαν το Εποπτικό Συμβούλιο κατά την περίοδο 1930 – 1941, όπως καταγράφηκαν στα πρακτικά των συνεδριάσεων. Διερευνήθηκαν οι ελεγχόμενες ως αποκλίνουσες πρακτικές των εκπαιδευτικών, ο τρόπος εισαγωγής τους στην κρίση του Συμβουλίου, η μέθοδος και τα μέσα άσκησης του πειθαρχικού ελέγχου, καθώς και η τεκμηρίωση των ποινών που επιβλήθηκαν. Βασική παράμετρος της έρευνας είναι η συγκριτική μελέτη των παραπάνω μεταβλητών στις δύο διακριτές πολιτειακές περιόδους που παρεμβλήθηκαν κατά τη διάρκεια του ελληνικού Μεσοπολέμου: αυτής της «δημοκρατικής» περιόδου 1930 – 1936 και της περιόδου της δικτατορίας του Ι. Μεταξά (1937 – 1941). Τα ευρήματα της ποσοτικής ανάλυσης περιεχομένου που διεξήχθη και της ποιοτικής ερμηνείας αυτών με βάση τόσο το θεωρητικό πλαίσιο, όσο και τη βιβλιογραφική επισκόπηση, έδειξαν ότι το προφίλ του εκπαιδευτικού που επιθυμούσε η εκπαιδευτική Διοίκηση της μελετώμενης περιόδου διαμορφώνεται στη βάση ενός πολύπλευρου και, εν πολλοίς, ημι-αυθαίρετου συστήματος αξιολόγησης που, κατά κανόνα, ακολουθεί τους ηθικούς και ιδεολογικούς προσανατολισμούς της εκάστοτε πολιτικής συγκυρίας. Στο πλαίσιο αυτό, ως κύρια χαρακτηριστικά της φυσιογνωμίας του «ιδανικού» εκπαιδευτικού προκρίνονται: το ήθος, η εργατικότητα, η εθνικοφροσύνη και ο άμεμπτος κοινωνικός και ιδιωτικός βίος.