Η αλλαγή του νομικού πλαισίου στην οικονομική διαχείριση των Σχολικών Μονάδων Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης και ο νέος ρόλος του διευθυντή

Abstract

Η αμφίδρομη σχέση εκπαίδευσης και οικονομικής ανάπτυξης και η συνακόλουθη αντιμετώπιση της εκπαιδευτικής διαδικασίας ως επένδυσης ερμηνεύει τη θεώρηση ενός εκπαιδευτικού οργανισμού ως διοικητικής και ταυτόχρονα παραγωγικής μονάδας. Στα πλαίσια της συγκεντρωτικής δομής και λειτουργίας του ελληνικού δημόσιου εκπαιδευτικού συστήματος που υπο-χρηματοδοτείται από τον κρατικό προϋπολογισμό και ταυτόχρονα υπόκειται σε αυστηρό έλεγχο από την κεντρική εξουσία, μια δημόσια Σχολική Μονάδα καλείται να υπηρετεί τον κεντρικό σκοπό της, δηλαδή την παροχή εκπαίδευσης, με τον πιο αποδοτικό και αποτελεσματικό τρόπο διαχείρισης των πόρων της. Με την αλλαγή του νομικού πλαισίου οικονομικής διαχείρισης ενός δημόσιου σχολείου Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης με το νόμο του 2010 (Πρόγραμμα "Καλλικράτης") περιστέλλεται το εύρος των αποφασιστικών αρμοδιοτήτων (προγραμματισμού και απολογισμού) του Διευθυντή, οι οποίες μεταφέρονται στην Τοπική Αυτοδιοίκηση, προκειμένου να εφαρμόζεται η κεντρική οικονομική και εκπαιδευτική πολιτική. Ωστόσο, η δυνατότητα που έχει μια Σχολική Μονάδα να αναπτύξει και να ασκήσει ''εσωτερική'' πολιτική, παρέχει στο Διευθυντή το ανοικτό πεδίο άσκησης πλήρους κύκλου διοίκησης με την αξιοποίηση όλων των πόρων (υλικών και ανθρώπινων -με τους πρώτους στην υπηρεσία των δεύτερων) της Μονάδας. Ο νέος ρόλος του Διευθυντή-Ηγέτη (απαιτεί να) συνδυάζει πολλαπλές δεξιότητες με στόχο να υπερκεραστούν διοικητικοί και οικονομικοί περιορισμοί και να υπηρετηθεί αποτελεσματικά το όραμα της Σχολικής Μονάδας.