The origins and limits of limits on constitutional change

Abstract

Για να επικρατεί το κράτος δικαίου σε μια πολιτεία, απαιτείται οι άρχοντες και οι αρχόμενοι να υπακούν σε ορισμένους κανόνες δικαίου. Στη διάρκεια της ιστορίας, ένα παράδειγμα έχει αποτελέσει η υποχρέωση να διατηρείται το σύνταγμα αμετάβλητο, στο σύνολό του ή όσον αφορά τα θεμελιώδη στοιχεία του· στις μέρες μας, μόνο το δεύτερο μπορεί να ισχύει καθώς οι συνθήκες μεταβάλλονται ταχύτατα, σε αντίθεση με παλαιότερες εποχές, όπου ένας πολιτισμός ήταν δυνατόν να μείνει αναλλοίωτος για αιώνες. Ένας τέτοιος περιορισμός μπορεί να δικαιολογηθεί εφόσον αφορά την αναθεώρηση του συντάγματος από δημόσιους αξιωματούχους καθώς τους αποτρέπει από το να διευρύνουν σημαντικά τις αρμοδιότητές τους εις βάρος του λαού. Αντίθετα, ο λαός θεωρείται σχεδόν παντού ικανός ακόμα και να θεμελιώσει νέο σύνταγμα, επομένως ουσιαστικά όρια στην εξουσία των πολιτών ή εκτάκτων αντιπροσώπων τους να επιφέρουν συνταγματική μεταβολή θα μπορούσαν δύσκολα να γίνουν αποδεκτά: συμβατό με τη λαϊκή κυριαρχία θα μπορούσε να είναι το αμετάβλητο συνταγματικών διατάξεων που προστατεύουν αξίες που θεωρούνται απαράγραπτες σε σχεδόν όλα, αν όχι όλα, τα κράτη. Επιπλέον, ένας κυρίαρχος δικαιούται εξ ορισμού να πραγματώσει τη βούλησή του άμεσα, επομένως τυχόν χρονικοί περιορισμοί στην εξουσία του πρέπει να είναι ιδιαίτερα ήπιοι. Ωστόσο, άλλου είδους διαδικαστικά όρια είναι δυνατόν να τεθούν ακόμα και σε μια τέτοιου είδους εξουσία: αυξημένη πλειοψηφία μπορεί να απαιτείται ακόμα και αν το αντιπροσωπευτικό σώμα είναι συντακτική συνέλευση, ενώ σε κράτη όπου ο λαός αποτελεί σύνθετη οντότητα η συναίνεση υποεθνικών ενοτήτων μπορεί να απαιτείται ακόμα και αν η διαδικασία συνταγματικής μεταβολής είναι αμεσοδημοκρατική.