Η εφαρμογή του Κοινωνικού Εισοδήματος Αλληλεγγύης (ΚΕΑ): Η περίπτωση του δήμου Σικυωνίων

Abstract

Οι πολιτικές Ελάχιστου Εγγυημένου Εισοδήματος (ΕΕΕ) εφαρμόζονται στις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης και αλλού ως ένα «δίχτυ ασφαλείας» για την προστασία από τη φτώχεια και τον κοινωνικό αποκλεισμό. ς προνοιακό μέτρο «τρίτης γενιάς» προσφέρουν στους δικαιούχους, πέρα από την εισοδηματική ενίσχυση, συμπληρωματικές παροχές και αγαθά, αλλά και δράσεις ένταξης ή επανένταξης στην αγορά εργασίας. Η παρούσα μελέτη χωρίζεται σε δύο μέρη. Στο πρώτο μέρος παρουσιάζεται το θεωρητικό πλαίσιο των πολιτικών ΕΕΕ, καθώς και η στήριξη που λαμβάνουν από την Ευρωπαϊκή Ένωση και τη λεγόμενη «κοινωνική Ευρώπη» (από τη Σύσταση 92/441/ΕΟΚ και εφεξής). Ακολούθως, παρουσιάζονται οι πολιτικές ΕΕΕ στις χώρες της ΕΕ, με ειδική αναφορά στις χώρες του νότου. Επίσης, αναλύονται οι λόγοι της καθυστέρησης της υιοθέτησής τους από στην Ελλάδα, όπου το ΕΕΕ νομοθετήθηκε το 2012, στο πλαίσιο των μνημονιακών υποχρεώσεων της χώρας έναντι των δανειστών της, και εφαρμόστηκε πανελλήνια το 2017, με το όνομα Κοινωνικό Εισόδημα Αλληλεγγύης (ΚΕΑ). Τέλος αναλύονται οι βασικές αρχές του προγράμματος, μέσα από τη σχετική νομοθεσία και οι αξιολογήσεις του. Στο δεύτερο μέρος, η μελέτη εστιάζει στην εφαρμογή του προγράμματος ΚΕΑ στον "ήμο Σικυωνίων. Μέσα από την αξιοποίηση μίας μικτής (ποιοτικής και ποσοτικής) μεθοδολογικής προσέγγισης, η οποία έθεσε στο επίκεντρό της στελέχη και ωφελούμενους στον εν λόγω "ήμο, επιχειρείται να εξαχθούν χρήσιμες πληροφορίες σχετικά με τον τρόπο εφαρμογής του ΚΕΑ και τη διοικητική προετοιμασία του φορέα. Κυρίως, όμως, επιδιώκεται να διαφανεί ο «κοινωνικός αντίκτυπος» του ΚΕΑ και η επίδραση της λήψης του στη ζωή των ωφελούμενων.