Νεοφιλελευθερισμός: Η πολιτικοοικονομική του δράση από την δεκαετία του 1980 μέχρι σήμερα

Abstract

Συλλογιζόμενοι τις πολιτικοοικονομικές συγκυρίες των τελευταίων 30 ετών, όπως οι δύο πετρελαϊκές κρίσεις(1973, 1979), όσο και η μεταβολή από τις σταθερές στις κυμαινόμενες συναλλαγματικές ισοτιμίες με το διάγγελμα Nixon (1971) και την κατάρρευση του συστήματος Bretton Woods, γίνεται αντιληπτό πως το μέχρι τότε Κευνσιανό μοντέλο πολιτικοοικονομικής οργάνωσης παρέπαιε εντελώς. Καθώς η παραγωγή ήταν ισχνή και δεν κάλυπτε το χρέος των δημόσιων δαπανών, ο αυξανόμενος πληθωρισμός δεν ανταποκρινόταν στην αύξηση της παραγωγής δημιουργώντας παράλληλα και ανεργία. Το φαινόμενο αυτό ονομάστηκε στασιμοπληθωρισμός. Όλη αυτή η πολιτικοοικονομική κατάσταση δημιούργησε το γόνιμο έδαφος για τις δράσεις των νεοφιλελεύθερων πολιτικών, που βρίσκονταν σε πειραματικό στάδιο, από την επομένη της κρίσης του 1929. Κύριοι εκφραστές υπήρξαν ο Friedrich Von Hayek και Milton Friedman, οι οποίοι δόμησαν αλλά και στηρίχτηκαν σε ιδεολογικά οπλοστάσια, όπως το Ινστιτούτο οικονομικών υποθέσεων, τη σχολή Adam Smith, τη σχολή Μον Πελερεν και τη σχολή του Σικάγο. Βασική έμπνευση ήταν ο κεντρικός ρόλος της αγοράς που φαλκιδεύεται από την κρατιστική, Νεοκορπορατιστική μέγγενη του κράτους, προσπαθώντας διανοητικά τον επαναπροσδιορισμό της αντίληψης που υπήρχε για την οικονομία. Χώρες όπως το Ηνωμένο Βασίλειο και οι ΗΠΑ υπήρξαν οι κύριοι εκφραστές αυτών των πολιτικών επί Margaret Thatcher και Ronald Reagan. Ο σκοπός της Διπλωματικής Εργασίας είναι η μελέτη της πολιτικοοικονομικής δράσης των νεοφιλελεύθερων πολιτικών όσον αφορά την κοινωνική ευημερία, το εισόδημα και την ανισότητα στο διεθνές γίγνεσθαι. Επίσης αναλύονται η επέκταση του χρηματοπιστωτικού τομέα και η μορφή που πήρε ως αποκύημα των νεοφιλελεύθερων πολιτικών, η τεχνολογική επανάσταση, η απορυθμισμένη χρηματιστικοποίηση και αν απέδιδαν σε παραγωγικές επενδύσεις και πραγματικές τιμές, με γνώμονα την καλύτερη κατανομή και πληροφόρηση.