Η διαχείριση της φαρμακευτικής αγωγής σε διαβητικούς ασθενείς που επισκέπτονται τα τακτικά εξωτερικά ιατρεία. Η περίπτωση του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου Ρίου

Abstract

ΕΙΣΑΓΩΓΉ: Ως πολυφαρμακία ορίζεται η λήψη περισσότερων των 5 φαρμακευτικών σκευασμάτων από ένα άτομο. Ο πληθυσμός των διαβητικών ασθενών πλήττεται σε μεγάλο βαθμό από το φαινόμενο αυτό, καθώς η νόσος συνοδεύεται επιπλέον από επιπλοκές οι οποίες χρίζουν φαρμακευτικής αντιμετώπισης. ΣΚΟΠΟΣ: Σκοπός της παρούσας εργασίας ήταν η μελέτη της πολυφαρμακίας στους διαβητικούς ασθενείς που προσέρχονται στα τακτικά πρωινά ιατρεία στο Νοσοκομείο του Ρίου, Πατρών. ΥΛΙΚΟ ΚΑΙ ΜΕΘΟΔΟΣ: Στο σύνολο μελετήθηκαν 181 ασθενείς με διαβήτη τύπου Ι και ΙΙ, οι οποίοι κλήθηκαν να απαντήσουν σε ένα ερωτηματολόγιο. Οι ερωτήσεις έγιναν με τη μέθοδο της προσωπικής συνέντευξης και αφορούσαν σε δημογραφικά δεδομένα, δεδομένα σχετικά με το διαβήτη αλλά και άλλες χρόνιες παθήσεις καθώς και σε δεδομένα ως προς τη σχέση ιατρού-ασθενούς. Μετά τη συλλογή των ερωτηματολογίων ακολούθησε στατιστική ανάλυση με το πρόγραμμα SPSS 17.0. ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ: Τα αποτελέσματα εντόπισαν την ύπαρξη πολυφαρμακίας σχεδόν στο ήμισυ των εξεταζόμενων. Η πολυφαρμακία συσχετίστηκε θετικά με την ηλικία, τη συννοσηρότητα και το επίπεδο μόρφωσης. Ακόμη όταν οι ασθενείς ερωτήθηκαν για το αν λαμβάνουν φάρμακα χωρίς ιατρική συνταγή απάντησαν η μειονότητα θετικά, ενώ παρά την ύπαρξη πολυφαρμακίας μόνο το 2,2% ανέφερε την ύπαρξη παρενεργειών. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ: Οι διαβητικοί ασθενείς οι οποίοι μελετήθηκαν παρουσίασαν πολυφαρμακία στο 60% των περιπτώσεων. Ως βασικά αίτια αναγνωρίστηκαν η αυξημένη ηλικία, το χαμηλό μορφωτικό επίπεδο, η αυξημένη συννοσηρότητα και η παρακολούθηση των ασθενών από περισσότερων του ενός ιατρών. Αντίθετα η εφαρμογή των οδηγιών των ιατρών και η συμμόρφωση με αυτές φαίνεται να περιορίζει το φαινόμενο.