Οι αντιλήψεις των εκπαιδευτικών της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης για την ανάπτυξη των αξιολογικών τους πρακτικών

Abstract

Στα πλαίσια των σύγχρονων κοινωνικών ανακατατάξεων και των νέων πολιτικοοικονομικών δεδομένων , η εκπαίδευση, ως κοινωνικός θεσμός, δε νοείται να μείνει ανεπηρέαστη. Πραγματικά, το νέο σχολείο της σύγχρονης πολυπολιτισμικής κοινωνίας, αλλάζει πρόσωπο και κατευθύνσεις. Ένας από τους συστατικούς παράγοντες του σχολείου, ο εκπαιδευτικός, αποτελεί το κέντρο του ενδιαφέροντος της παρούσας εργασίας. Ειδικότερα το ενδιαφέρον εστιάζεται στον τρόπο που ο ίδιος ο εκπαιδευτικός αντιλαμβάνεται τις εκπαιδευτικές αλλαγές και τα μέσα που χρησιμοποιεί προκειμένου να αναπτύξει τις αξιολογικές του πρακτικές . Επιλέγονται οι αξιολογικές πρακτικές ως δείκτης της Επαγγελματικής Ανάπτυξης δυνάμει της άμεσης σύνδεσής τους με την μαθητική επίδοση , που είναι νευραλγικό σημείο της εκπαιδευτικής πολιτικής, ως το κομβικό σημείο που συναντώνται ο παιδευτικός και κοινωνικοποιητικός ρόλος του σχολείου. Επιπλέον ο τρόπος συγκρότησης των αξιολογικών πρακτικών των εκπαιδευτικών δεν έχει ακόμη μελετηθεί ευρέως. Το εμπειρικό υλικό της εργασίας αποτελεί μία ποιοτική έρευνα με συνεντεύξεις εκπαιδευτικών. Η ανάλυση του εμπειρικού υλικού ανέδειξε τα αμφιθυμικά συναισθήματα που κατέχουν τους εκπαιδευτικούς όσον αφορά την επαγγελματική τους ανάπτυξη γενικότερα και την ανάπτυξη των αξιολογικών τους πρακτικών ειδικότερα. Αναλυτικότερα, οι εκπαιδευτικοί, ενώ δηλώνουν πως επιθυμούν και θέλουν την Ανάπτυξη , ωστόσο στο λόγο τους δε διακρίναμε απτές και συγκεκριμένες προσπάθειες. Αυτή η ασυνέχεια λόγου και πράξης ερμηνεύτηκε ως φυγοπονία που συναρτάται άμεσα στο κατά πόσο ο καθένας ατομικά έχει αποδεχτεί τον επαγγελματικό ρόλο του. Η σύγχρονη εκπαιδευτική πραγματικότητα με τις συνεχείς εναλλαγές απαιτεί μία εγρήγορση από τους εκπαιδευτικούς προκειμένου να μην περιθωριοποιηθούν . Η αναβάθμιση επίσης προσφέρεται ως επιλογή σε αυτούς που θα αποφασίσουν δυναμικά να αποδεχτούν τον επαγγελματικό τους ρόλο. Ειδικότερα οι αξιολογικές πρακτικές αποδείχτηκαν πολύ απαιτητικός τομέας στο εκπαιδευτικό επάγγελμα , καθώς η συγκρότησή τους απαιτεί συντονισμένη σύμπραξη διαρκούς θεωρητικής ενημέρωσης και πρακτικής εξάσκησης, κάτι που οι εκπαιδευτικοί δεν έχουν αντιληφθεί, αλλά και δεν είναι εύκολο να επιτευχθεί. Τα ευρήματα αυτά συμφωνούν με την προηγηθείσα βιβλιογραφική επισκόπηση που είχε επισημάνει μία παρείσφρηση ευρύτερων οικονομικών και κοινωνικών παραγόντων στην εκπαίδευση, χαρακτηριστικό του νεολειτουργισμού, με συνακόλουθα αισθήματα άγχους και αισθήματος πίεσης στους εκπαιδευτικούς. Η λειτουργία ενός ωφελιμιστικού συστήματος γενικότερα απαιτεί τη διαρκή εγρήγορση , την συνεχόμενη προσπάθεια αυτοβελτίωσης και την προσαρμοστικότητα σε αλλαγές .