Διερεύνηση Στάσεων, Αντιλήψεων και Πρακτικών των Μαιών για την Προώθηση του Μητρικού Θηλασμού στην Αίθουσα Τοκετών

Abstract

Σκοπός: Η διερεύνηση στάσεων, αντιλήψεων και πρακτικών των μαιών/τών για την προώθηση του μητρικού θηλασμού στην αίθουσα τοκετών, στα ιδιωτικά, δημόσια μαιευτήρια αλλά και άλλους φορείς μαιευτικής φροντίδας, στην επικράτεια της Πελοποννήσου. Υλικό και μέθοδος: Περίπτωση μελέτης αποτέλεσαν Μαίες/ευτές που εργάζονται σε μαιευτικούς φορείς και υπηρεσίες της 6ης ΥΠΕ Πελοποννήσου. Η εγκυρότητα της έρευνας διασφαλίστηκε μέσω ανασκόπησης σε διεθνείς βιβλιοθήκες όπως PubMed, Science Direct κ.α.. Οι απόψεις του υγειονομικού προσωπικού καταγράφηκαν σε προτυπωμένα ερωτηματολόγια. Τα ερωτηματολόγια που χρησιμοποιήθηκαν ήταν το Newborn Feeding Ability (NFA), (Ικανότητα Νεογνού να Θηλάσει). Το Breast feeding Initiation Practices (BIP), (Πρακτικές που Σχετίζονται με τη Ικανότητα Σίτισης του Νεογέννητου). Η συμμετοχή ήταν εθελοντική. Τα δεδομένα κωδικοποιήθηκαν και αναλύθηκαν χρησιμοποιώντας το στατιστικό πακέτο IBM SPSS Statistics 23 για windows. Η στατιστική σημαντικότητα τέθηκε στο επίπεδο (p<0.05). Αποτελέσματα: Σύμφωνα με τις απαντήσεις του συνόλου του δείγματος προέκυψε ότι 97,4% των συμμετεχόντων συμφώνησε ή συμφώνησε απόλυτα ότι ένα τελειόμηνο νεογνό, γεννιέται με την ικανότητα να θηλάσει αποτελεσματικά από ένστικτο. Για τα πλεονεκτήματα της επαφής δέρμα με δέρμα μητέρας- νεογνού (SSC), 79,2% απάντησε ότι συμφωνεί ή συμφωνεί απόλυτα ότι η δερματική επαφή βοηθά σημαντικά στη σταθεροποίηση της αναπνοής του νεογνού, 58,3% δεν γνωρίζει ότι σταθεροποιεί τα επίπεδα γλυκόζης αίματος του και 75,7% συμφωνεί ότι βοηθά ένα νεογέννητο να θηλάσει. Μόνο 41,7% συμφωνεί ή συμφωνεί απόλυτα ότι η διακοπή της επαφής δέρμα με δέρμα μητέρας και νεογνού διαταράσσει το αντανακλαστικό του θηλασμού του νεογνού, 72,2% πως είναι πιθανό έως πολύ πιθανό το νεογέννητο να συλλάβει σωστά τη θηλή χωρίς βοήθεια μέσα στην πρώτη ώρα από τον τοκετό. 51,3% απάντησε ότι τις περισσότερες φορές έως πάντα θα έκανε αναρρόφηση των εκκρίσεων στο νεογέννητο αμέσως μετά τον τοκετό. 81,8% μερικές φορές έως πάντα θα σκούπιζε και θα τύλιγε το μωρό πριν το δώσει στους γονείς του. 57,3% τις περισσότερες φορές έως πάντα θα τοποθετούσε το νεογνό κάτω από την πηγή θερμότητας για εκτίμηση, ζύγισμα, μετρήσεις πριν την πρώτη προσπάθεια θηλασμού και 31,3% θα το έκανε μόνο περιστασιακά ή μερικές φορές. Συμπεράσματα: Για την επίτευξη των στόχων της μελέτης επιλέχτηκε ένα τυχαίο δείγμα 115 μαιών (ποσοστό ανταπόκρισης 85,19%). Οι μαίες/τές στην πλειοψηφία τους κατέχουν γνώσεις για τις πρακτικές που πρέπει να ακολουθήσουν, για την προώθηση της επαφής δέρμα με δέρμα μητέρας - νεογνού αλλά και αποδέχονται την έμφυτη ικανότητα σίτισης του νεογέννητου μέσα στην αίθουσα τοκετών. Στη πράξη όμως δυσκολεύονται και αδυνατούν να εφαρμόσουν διαδικασίες ρουτίνας για την προώθηση του μητρικού θηλασμού και την παροχή νεογνικής και μητρικής φροντίδας, σύμφωνα με την επιστημονικά τεκμηριωμένη γνώση. Διαφαίνεται ότι το προσωπικό δεν λειτουργεί βάση πρωτοκόλλων φροντίδας και πρακτικών στους οργανισμούς που εργάζεται. Η διερεύνηση των αιτιών και παραγόντων που παρεμποδίζουν την ύπαρξη και εφαρμογή προκαθορισμένων και καθολικών διαδικασιών και πρακτικών, χρήζουν περαιτέρω διερεύνησης.