Ο θεσμός του Συμπαραστάτη του Δημότη και της Επιχειρήσεως στην ελληνική Τοπική Αυτοδιοίκηση. Μια αποτίμηση της μέχρι τώρα προσφοράς του θεσμού

Abstract

Ο Συμπαραστάτης του Δημότη και της Επιχειρήσεως, συμμετοχικός διαμεσολαβητικός θεσμός υπαγορευθείς υπό της Συνθήκης της Λισαβόνας και εισαχθείς στο ελληνικό δίκαιο δια του άρθρου 77 Ν. 3852/2010, πρόσωπο "εγνωσμένου κύρους και εμπειρίας", επιλέγεται και ανακαλείται δια της αυξημένης πλειοψηφίας των 3/5 των παρόντων μελών του Δημοτικού Συμβουλίου, στους ηπειρωτικούς Δήμους με πληθυσμό άνω των 20.000 κατοίκων και στους νησιωτικούς Δήμους. Δεν ανήκει αλλά κινείται παραπλεύρως της διοικητικής ιεραρχίας, απολαμβάνων πλήρους προσωπικής και λειτουργικής ανεξαρτησίας. Διερευνά τις καταγγελίες δημοτών / επιχειρήσεων αναφορικώς σε περιπτώσεις ευθείας παρανομίας και (κυρίως) κακοδιοικήσεως υπό της δημοτικής αρχής / δημοτικής υπηρεσίας και ασκεί έμμεσο εσωτερικό έλεγχο και διαμεσολαβητική λειτουργία μεταξύ καταγγέλλοντος και καταγγελλομένου. Απευθύνει ειδικές προτάσεις προς τον Δήμαρχο και συντάσσει και υποβάλλει ετήσια έκθεση ενώπιον του Δημοτικού Συμβουλίου. Δι' αυτού σκοπείται η διατήρηση και ενίσχυση των αρχών της εγγύτητας, της επικουρικότητας, της συμμετοχικής δημοκρατίας, της διαφανείας, της λογοδοσίας και της χρηστής διοικήσεως. Αντιρρόπως προς την διεθνώς και πανευρωπαϊκώς παρατηρούμενη "Ombudsmania", στην Ελλάδα ο θεσμός εμφανίζει ελαφρά υποχώρηση, καθώς σήμερα έχουν επιλεγεί και υπηρετούν τριάκοντα τέσσερεις (34) (επί δυνητικού συνόλου διακοσίων τριάκοντα τεσσάρων [234]) Συμπαραστάτες του Δημότη και της Επιχειρήσεως.