Πολιτικές Κοινωνικής Επένδυσης και Παιδική Φτώχεια στην Ελλάδα

Abstract

Σκοπός της παρούσας έρευνας είναι η απόπειρα ανάλυσης της επίκαιρης αλλά και συνάμα αμφιλεγόμενης έννοιας των ΚΕ. Επίκαιρη, γιατί θεωρείται ως η νέα αντίληψη και έκφραση της κοινωνικής πολιτικής και ταυτόχρονα η απάντηση στα σύγχρονα κοινωνικά φαινόμενα και τους νέους κοινωνικούς κινδύνους. Η ανάγκη για μεταρρύθμιση του ΚΚ, οδήγησε στη μετατόπιση και της ρητορικής του. Το «preparing rather than repairing»(Cantillon, 2013), συμπυκνώνει τους στόχους της ΚΕ και ταυτόχρονα σηματοδοτεί την απαρχή της κριτικής στην αμφιλεγόμενη ιδιότητα της. Από τη μία πλευρά, η επιδίωξη για ενδυνάμωση του ανθρώπου με όρους εκπαίδευσης και αναγκών της αγοράς, ώστε να είναι ικανός να ανταπεξέλθει χωρίς τη λήψη παθητικών μέτρων. Στην αντίπερα όχθη, η μετατόπιση της ευθύνης από το κράτος προς τον άνθρωπο, από τον θεματοφύλακα της αλληλεγγύης δηλαδή, σε αυτόν που βιώνει την ανάγκη. Το ερώτημα που επιχειρούμε να απαντήσουμε, σχετίζεται με την δυναμική της να παρεμβαίνει στην πρώιμη παιδική ηλικία και κατά πόσο μπορεί αυτή η παρέμβαση να μειώσει την ΠΦ στις κοινωνίες που εφαρμόζεται. Εξελικτικά, θα διερευνήσουμε και την περίπτωση της Ελλάδας, αν και κατά πόσο δηλαδή, εφαρμόζονται πολιτικές ΚΕ. Κάνοντας μια σύντομη αναδρομή, που θα μας φέρει στους λόγους που προωθήθηκε η ΚΕ στο προσκήνιο της πολιτικής, θα ερευνήσουμε τον τρόπο που λειτουργεί και παρεμβαίνει η ΚΕ, στη μείωση της ΠΦ. Η υιοθέτηση της ως εναλλακτικό μοντέλο κοινωνικής πολιτικής από την ΕΕ και ιδιαίτερα οι πρωτοβουλίες της Commission για την επένδυση στην παιδική ευημερία, θα μας απασχολήσουν στη συνέχεια, διερευνώντας την αποτελεσματικότητα τους στη μείωση της ΠΦ. Τέλος, θα εξετάσουμε κατά πόσο υλοποιούνται πολιτικές ΚΕ στην Ελλάδα και αν είναι αρκετές για τη μείωση της ΠΦ, ιδίως στη μεταμνημονιακή περίοδο.