Η εργασιακή απορρύθμιση στην Ευρώπη και την Ελλάδα: Ελαστικές μορφές εργασίας

Abstract

Τα τελευταία είκοσι χρόνια σε ολόκληρο τον κόσμο συντελούνται μεγάλες μεταρρυθμίσεις στο πεδίο των εργασιακών σχέσεων. Σε παγκόσμιο επίπεδο υπάρχει μια συνεχώς αυξανόμενη τάση για απορρύθμιση των εργασιακών σχέσεων και ελαστικοποίηση της εργασίας. Οι χώρες τις Ευρωπαϊκής Ένωσης ακολουθώντας το δρόμο του “εξευρωπαϊσμού” των εργασιακών τους σχέσεων και στη προσπάθεια τους να πετύχουν τους στόχους της Ευρωπαϊκής Στρατηγικής για την Απασχόληση (Ε.Σ.Α.), αλλάζουν σταδιακά το θεσμικό τους πλαίσιο, αυξάνοντας την ευελιξία (όλων των μορφών) για τις επιχειρήσεις, έτσι ώστε να καταστεί η ενιαία Ευρωπαϊκή αγορά πιο ανταγωνιστική μέσα σε συνθήκες παγκοσμιοποίησης. Οι μεταρρυθμίσεις που προωθήθηκαν σε Ευρωπαϊκό επίπεδο από τα κράτη – μέλη δημιούργησαν νέες μορφές ελαστικών μορφών εργασίας. Παρά ταύτα, η ευελιξία δεν εμφανίζεται παντού με το ίδιο τρόπο παντού και οι μορφές που εμφανίζουν οι ελαστικές μορφές εργασίας διαφέρουν κατά πολύ από χώρα σε χώρα για λόγους που έχουν να κάνουν κυρίως με τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά κάθε χώρας και το κράτος πρόνοιας τους. Στη παρούσα εργασία γίνεται μια προσπάθεια να μελετηθούν οι διάφορες ελαστικές μορφές εργασίας που συναντά κανείς στην Ευρώπη μέσα από την μελέτη των εργασιακών σχέσεων της Γερμανίας, της Δανίας, του Ηνωμένου Βασιλείου και της Ελλάδας.