Επίδραση του είδους της αναισθησίας κατά την αποκατάσταση της βουβωνοκήλης στην περιεγχειρητική πορεία του ασθενούς

Abstract

Έγινε σύγκριση μεταξύ της ραχιαίας και της γενικής αναισθησίας που χρησιμοποιούνται στους ασθενείς που υποβάλλονται σε χειρουργική επέμβαση βουβωνοκήλης όσον αφορά στην επίδραση που έχουν στον ασθενή, τόσο κατά τη διάρκεια της επέμβασης, όσο και μετά το πέρας αυτής. Υλικό και μέθοδος: Για τη διεξαγωγή της παρούσας έρευνας χορηγήθηκε δομημένο ερωτηματολόγιο σε 54 ασθενείς που υποβλήθηκαν σε χρονικό διάστημα πέντε (5) μηνών σε προγραμματισμένη χειρουργική επέμβαση βουβωνοκήλης στο ΓΝ Σπάρτης με ραχιαία αναισθησία και γενική αναισθησία. Για τη στατιστική ανάλυση των αποτελεσμάτων χρησιμοποιήθηκε η περιγραφική στατιστική, ο έλεγχος x2, καθώς και το t-test ανεξάρτητων δειγμάτων. Το επίπεδο στατιστικής σημαντικότητας που επιλέχθηκε ήταν το α=0,05. Αποτελέσματα: Οι περισσότεροι ασθενείς προτιμούν τη ραχιαία αναισθησία, ανεξάρτητα από το ότι στη γενική αναισθησία το σύμπτωμα του πόνου δεν είναι τόσο έντονο. Ενδεχομένως σε αυτό να συνηγορεί το γεγονός ότι η γενική αναισθησία συνοδεύεται από περισσότερα συμπτώματα μετά το πέρας της επέμβασης. Η πλειοψηφία των ασθενών δεν είχε κάποιο σημαντικό σύμπτωμα κατά τη διάρκεια της επέμβασης και η στατιστική ανάλυση κατέδειξε ότι δεν υπάρχει συσχέτιση μεταξύ της ηλικίας, του φύλου, του βάρους και του ύψους των ασθενών με της ύπαρξης συγκεκριμένων συμπτωμάτων είτε κατά τη διάρκεια της επέμβασης είτε μετά το πέρας αυτής. Επίσης, κατέδειξε ότι υπάρχει στατιστικά σημαντική συσχέτιση μεταξύ του είδους της αναισθησίας με την οποία θα προτιμούσαν να χειρουργηθούν οι ασθενείς και του αν αισθάνθηκαν πόνο κατά τη διάρκεια της επέμβασης και μετά από αυτήν (p-value=0,002 και στις δύο περιπτώσεις), καθώς και μεταξύ του είδους της αναισθησίας και του χρονικού διαστήματος μετά από το οποίο οι ασθενείς είχαν τη δυνατότητα να σιτιστούν (p-value=0,011). Συμπεράσματα: Το είδος της αναισθησίας δεν βρέθηκε να είναι στατιστικά σημαντικό όσον αφορά στα συμπτώματα των ασθενών κατά τη διάρκεια της επέμβασης και μετά από αυτήν, ενώ βρέθηκε μόνο στατιστικά σημαντικό στην περίπτωση του χρονικού διαστήματος μετά από το οποίο οι ασθενείς είχαν τη δυνατότητα να κινητοποιηθούν μετά το πέρας της επέμβασης. Ο ασθενής που συμμετέχει στην διαδικασία λήψεων αποφάσεων περί του χειρουργείου βιώνει την χειρουργική εμπειρία με καλύτερο τρόπο (ψυχοσυναισθηματικά ή βιολογικά). Έτσι καθίσταται επιτακτική ανάγκη το υγειονομική ομάδα (χειρουργός, αναισθησιολόγος, νοσηλευτής) να μην παραβλέπει το κεφάλαιο που άπτεται της ενημέρωσης –επικοινωνίας με όλους τους ασθενείς.