Κοινωνική πολιτική και μεταρρύθμιση στην τοπική αυτοδιοίκηση: η πρείπτωση του κοινωνικού εισοδήματος αλληλεγγύης

Abstract

Η παρατεταμένη οικονομική ύφεση και η είσοδος της χώρας μας σε οικονομική επιτήρηση με σκοπό τη δημοσιονομική ανάκαμψη έχει καταλυτικές επιπτώσεις στο κοινωνικό κράτος τόσο ως προς το μέγεθος όσο και προς την ποιότητα των παροχών του. Η κοινωνική πολιτική καλείται να καλύψει όλα τα κενά που δημιουργούνται στην αλληλεπίδραση της σχέσης κοινωνίας, οικονομίας και πολιτικής. Η παρέμβαση του κράτους για την προστασία τουλάχιστον των ευάλωτων κοινωνικά ομάδων καθίσταται επιβεβλημένη. Η λήψη μέτρων ενεργητικών πολιτικών κοινωνικής προστασίας, οι οποίες στοχεύουν στην πρόληψη αντιμετώπιση των συνεπειών που δημιουργούνται από τα φαινόμενα της ανεργίας της φτώχειας και του αποκλεισμού κρίνεται αναγκαία. Η θεσμική κατοχύρωση εντός ελάχιστου εγγυημένους εισοδήματος επέρχεται με τη ψήφιση του ΝΌΜΟΥ 4093/2012. Το κοινωνικό εισόδημα αλληλεγγύης αποτελεί το έσχατο μέτρο προστασίας για όσους βιώνουν την ακραία φτώχεια και τον κοινωνικό αποκλεισμό. Αποσκοπεί να εξασφαλίσει πρόσβαση σε χρηματικές παροχές, προώθηση στην αγορά εργασίας και υπηρεσίες κοινωνικής φροντίδας και ενεργοποίησης. Η Τοπική Αυτοδιοίκηση Α’ βαθμού στηριζόμενη στις αρχές εγγύτητας και της επικουρικότητας καλείται να υλοποιήσει αποτελεσματικά της εφαρμογή του Κοινωνικού Εισοδήματος Αλληλεγγύης. Η σημασία της προώθησης της αποκέντρωσης στην κοινωνική πολιτική και η διεύρυνση του κοινωνικού ρόλου των ΟΤΑ, επιβεβαιώνεται με την διοικητική διαχείριση της νέας κοινωνικής παροχής και την ταυτόχρονη υποστήριξη της εξατομικευμένης προσέγγισης των δικαιούχων.