Πολιτικές για την ένταξη παιδιών με ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες και πραγματώσεις στην ελληνική περίπτωση

Abstract

Η παρούσα διατριβή συνδυάζει τη βιβλιογραφική επισκόπηση με την εμπειρική έρευνα στη μελέτη του ζητήματος των πολιτικών ένταξης των παιδιών με αναπηρία ή/και ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες στην Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση. Το θέμα αυτό προσεγγίζεται από τη σκοπιά των σύγχρονων εκπαιδευτικών πολιτικών που αποβλέπουν στη δημιουργία «Ενός Σχολείου για όλους τους μαθητές». Ένα σχολείο δηλαδή που θα βασίζεται στις αρχές της ενταξιακής εκπαίδευσης, θα διασφαλίζει ίσες ευκαιρίες, θα αίρει και θα ενισχύει τη διαφορετικότητα. Η μετάβαση σε ένα τέτοιο ενιαίο εκπαιδευτικό σύστημα είναι ιδέα και όραμα που εξελίσσεται στο χρόνο και αποτυπώνεται στο δημόσιο λόγο τόσο μέσω των επιστημών που το μελετούν, όσο και μέσω διαφόρων κοινωνικών διεργασιών και πολιτικών διαβουλεύσεων. Η παρούσα μελέτη, αφού περιγράφει αρχικώς αυτές τις προσπάθειες, όπως αυτές εξελίσσονται σε διεθνές και ευρωπαϊκό επίπεδο, επικεντρώνει στη συνέχεια την οπτική και το ενδιαφέρον της στην ελληνική περίπτωση. Και μάλιστα εξετάζει εκ των έσω το ζήτημα, διερευνώντας τις αντιλήψεις των εκπαιδευτικών λειτουργών που καλούνται να υλοποιήσουν πολιτικές ένταξης. Η μεθοδολογία που ακολουθείται για τη διεξαγωγή της εμπειρικής έρευνας είναι η ποιοτική και κοινωνική έρευνα μέσω ημι-δομημένων συνεντεύξεων. Η μελέτη καταλήγει, με βάση τα ευρήματά της, στις δυσκολίες που εμπερικλείει το εγχείρημα αυτό για την ελληνική περίπτωση, αποτυπώνοντάς τες μέσω των συζητήσεων με τους εκπαιδευτικούς τόσο από τη γενική εκπαίδευση όσο και από την ειδική αγωγή. Εν συντομία, οι δυσκολίες αυτές έγκεινται σε αντιφάσεις των εκπαιδευτικών πολιτικών, σε ανεπάρκειες υλικοτεχνικής φύσεως του ελληνικού σχολείου, σε ελλείψεις ανθρώπινου δυναμικού κ.α.