Ο Φεμινισμός της Καλλιρρόης Παρρέν και η Εφημερίς των Κυριών στο πολιτικό και ιστορικό πλαίσιο της εποχής

Abstract

H παρούσα διπλωματική εργασία στοχεύει να αναλύσει την εισαγωγή του ιδεολογικού κινήματος του φεμινισμού στο ελληνικό πλαίσιο, από την ιδρύτρια του φεμινιστικού κινήματος στην Ελλάδα, Καλλιρρόη Σιγανού-Παρρέν, μέσα στο ιστορικό και πολιτικό πλαίσιο της εποχής. Η δημοσιογράφος, εκδότρια και συγγραφέας, μέσα από την ίδρυση της Εφημερίδας των Κυριών το 1887 ξεκίνησε τον αγώνα της για τα γυναικεία δικαιώματα, αντιμετωπίζοντας το συντηρητικό κοινωνικό πλαίσιο της εποχής, τις πατριαρχικές και θρησκευτικές νόρμες που ήθελαν την γυναίκα υποταγμένη στο ανδροκρατούμενο καθεστώς που όριζε την οικογενειακή, κοινωνική και πολιτική ζωή. Η Καλλιρρόη Παρρέν υιοθέτησε μία έξυπνη πολιτική για να μπορέσει να ενσωματώσει το «γυναικείο ζήτημα» στην ελληνική πραγματικότητα. Μέσα από την μετριοπαθή και συντηρητική στάση της όσο αφορά τις διεκδικήσεις της ειδικά στο ζήτημα των πολιτικών δικαιωμάτων και κρατώντας ξεκάθαρες αποστάσεις από το διεθνές φεμινιστικό κίνημα που θεωρείτο άκρως επαναστατικό και ριζοσπαστικό για την ελληνική κοινωνία, κατάφερε πείσει με τον καιρό την κοινή γνώμη ότι δεν πάλευε για την ανατροπή του ανδροκρατούμενου καθεστώτος αλλά για την καλυτέρευση των συνθηκών ζωής των Ελληνίδων. Από τα πρώτα φύλλα της Εφημερίδος η Παρρέν ζήτησε τον επαναπροσδιορισμό της θέσης της Ελληνίδας μέσα από την οικογένεια και την κοινωνία. Επηρεασμένη από το εθνικιστικό πλαίσιο που επικρατούσε στην Ελλάδα, προσπάθησε να ενσωματώσει τις Ελληνίδες στην ιστορία του έθνους και να διεκδικήσει την συλλογική τους ταυτότητα μέσα από την εξιδανίκευση της μητέρας ως θεματοφύλακα του ελληνικού πολιτισμού και της εθνικής ταυτότητας (Ψαρρά 1999:92). Η φεμινιστική πολιτική της επικεντρώθηκε στην πνευματική και οικονομική χειραφέτηση των Ελληνίδων μέσα από την οποία θα προέκυπτε η «Νέα Γυναίκα», μια μορφωμένη, εργαζόμενη, οικονομικά ανεξάρτητη, ισότιμη σύντροφος του άντρα. Η «συντηρητική φιλελευθέρα» σε όλη τη διάρκεια της δράσης της διεκδίκησε κοινωνικά, οικογενειακά και αστικά δικαιώματα για τις γυναίκες και πίεζε την Πολιτεία να προβεί σε ψήφιση προστατευτικών νόμων υπέρ των γυναικών στον οικογενειακό και αστικό τομέα.