Οι απόψεις των εκπαιδευτικών αναφορικά με τη στάση του ελληνικού σχολείου απέναντι στους Ρομά και οι αντιδράσεις και οι αντιστάσεις τους

Abstract

Από τη δεκαετία του ’90 η Ελλάδα ασχολήθηκε με την εκπαίδευση γλωσσικών και πολιτισμικών μειονοτήτων και μεταναστών, οδηγούμενη από τις ραγδαίες εξελίξεις που συνέβαιναν στον διεθνή χώρο και την επιτακτική ανάγκη για πολυπολιτισμικότητα. Εδώ εντάσσεται και η αλλαγή πολιτικής όσον αφορά την εκπαίδευση των παιδιών Ρομά. Οι Τσιγγάνοι ή Ρομά αποτελούν μια κοινωνικοπολιτισμική ομάδα στο εσωτερικό της ελληνικής κοινωνίας που χαρακτηρίζεται από ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, μερικά από τα οποία είναι ο διαφορετικός τρόπος ζωής τους, το ιδιαίτερο αξιακό τους σύστημα, η διαφορετική γλώσσα και η χαμηλή κοινωνικοοικονομική τους θέση στην κοινωνική πυραμίδα. Τα Τσιγγανόπαιδα αντιμετωπίζουν προβλήματα κατά την σχολική τους φοίτηση τα οποία εκδηλώνονται με τη μη εγγραφή τους στο σχολείο, την άτακτη και αποσπασματική παρακολούθηση του σχολείου και την πρόωρη διακοπή τα φοίτησής τους. Οι αιτίες αυτής της ελλιπούς φοίτησης των Τσιγγανοπαίδων μπορούν να αναζητηθούν τόσο σε κοινωνικοοικονομικούς και πολιτισμικούς παράγοντες της ζωής τους όσο και στη δομή και λειτουργία του ελληνικού εκπαιδευτικού συστήματος. Ακόμη, απορρέουν και από την αντιμετώπιση των Τσιγγάνων από την υπόλοιπη κοινωνία, η οποία με τη μορφή των στερεοτύπων και των προκαταλήψεων εκδηλώνει ρατσιστική συμπεριφορά εναντίον τους και τους οδηγεί σε εκπαιδευτικό και κοινωνικό αποκλεισμό. Μέσα από την ανάλυση διερευνάται ο τρόπος που αντιμετωπίζουν οι Τσιγγάνοι τον θεσμό της εκπαίδευσης και οι διδακτικές παρεμβάσεις στη σχολική τάξη. Επιπρόσθετα, διερευνάται ο ρόλος του εκπαιδευτικού στην εκπαίδευση των Τσιγγανοπαίδων, καθώς και η στάση της υπόλοιπης κοινωνίας απέναντι στους Τσιγγάνους και πώς αυτή επιδρά στην εκπαίδευση των παιδιών τους.