Αναδρομική μελέτη βιοχημικών παραγόντων σε ασθενείς με μεσοθηλίωμα υπεζωκότα

Abstract

Εισαγωγή: Το μεσοθηλίωμα αποτελεί μία νεοπλασία της ορώδους επιφάνειας όπου εντοπίζεται στη περιοχή του υπεζωκότα, προσβάλλοντας αρχικά το τοίχωμα και εν συνεχεία τους πνεύμονες και τη γύρω περιοχή. Ως νόσος έχει υψηλή θνησιμότητα και μικρό ποσοστό επιβίωσης με αποτέλεσμα καμία μέχρι σήμερα παρέμβαση να μην είναι αποτελεσματική. Συνδέεται με την επαγγελματική ή μη έκθεση σε αμίαντο, κυρίως μέσω της εισπνοής ινών αυτού που αργότερα δημιουργώντας με τη πάροδο αμιάντωση είτε άλλων μορφών νεοπλασιών. Σκοπός: Η νοσηλευτική αξιολόγηση ασθενών που έχουν έρθει σε επαφή με τον αμίαντο, ο έλεγχος των βιοχημικών δεικτών για παρουσία της νόσου καθώς και η διαχείριση της κρίσης στον τομέα υγείας καθώς ο αριθμός ασθενών είναι αυξητικός. Τελικός στόχος είναι η διερεύνηση της πιθανής πρόληψης και έγκαιρης αντιμετώπισης της νόσου που δυνητικά στο μέλλον λάβει επιδημικό χαρακτήρα. Υλικό και μέθοδος: Σε 18 ασθενείς με διαγνωσμένο μεσοθηλίωμα υπεζωκότα, κατά το διάστημα 2000-2017 έγινε στατιστική ανάλυση των εργαστηριακών και απεικονιστικών τους εξετάσεων. Χρησιμοποιήθηκε το στατιστικό πρόγραμμα SPSS 24. Αποτελέσματα: Αυξημένη θνησιμότητα εμφανίζουν τα άτομα με θετικό ιστορικό έκθεσης, με χρήση καπνού, με θετική διήθηση κλάδων και λεμφαγγείων, με χαμηλή διαφοροποίηση και με νεοπλασία στο στάδιο 2. Τα άτομα στην ηλικιακή κατηγορία (60-65] ετών και >70 εμφανίζουν μεγαλύτερο ποσοστό θνησιμότητας ενώ η ηλικιακή κατηγορία (65-70] εμφανίζει μικρότερο ποσοστό θνησιμότητας ακόμη και από την ηλικία αναφοράς < 60 ετών. Τα άτομα με αποτέλεσμα βιοψίας ιστολογικού τύπου «Μεικτός» ή «Σαρκωματώδης» έχουν μεγαλύτερο ποσοστό θνησιμότητας συγκριτικά με τον ιστολογικό τύπο «Επιθηλιοειδής». Καθώς και η παρουσία 10πλάσιας τιμής LDH στον βιοχημικό έλεγχο των ασθενών αυξάνει κατά 1.2 φορές την θνησιμότητα. Συμπεράσματα: Οι ασθενείς με διάγνωση μεσοθηλιώματος έχουν μικρό ποσοστό επιβίωσης και δυσμενείς επιπλοκές. Η δυσχερής πορεία της νόσου και η μη ύπαρξη αποτελεσματικής θεραπείας αποτελεί παράγοντα για την συνεχή έρευνα και αναζήτηση νέων πρωτοκόλλων θεραπείας. Αποτελεί επιτακτική ανάγκη ο έλεγχος βιοχημικών παραγόντων, η αναζήτηση βιοδεικτών με ιδιαίτερη ευαισθησία, και η ενημέρωση του πληθυσμού για την επικινδυνότητα του αμιάντου ως υλικό. Αναγκαία ακόμη θεωρείται η καθολική αφαίρεσή του αμίαντου από σημεία ύπαρξης λόγω της παλαιότερης χρήσης του ως βασικό υλικό, και η εξειδικευμένη καταστροφή του για την προστασία του περιβάλλοντος. Ο τακτικός έλεγχος των ομάδων υψηλού κινδύνου σε συνδυασμό με την έγκαιρη πρόγνωση και διάγνωση της νόσου μπορούν να συμβάλλουν στην παροχή βέλτιστης ποιοτικής και αποτελεσματικής φροντίδας.