Στάσεις και αντιλήψεις των ιατρών και του νοσηλευτικού προσωπικού του Γενικού Νοσοκομείου Λακωνίας σχετικά με τη διαχείριση του θανάτου

Abstract

Οι ιατροί και το νοσηλευτικό προσωπικό που εργάζονται σε νοσοκομεία, καθημερινά αντιμετωπίζουν ασθενείς που πεθαίνουν. Έρευνες έχουν δείξει ότι οι στάσεις των ιατρών και του νοσηλευτικού προσωπικού απέναντι στο θάνατο, επηρεάζουν την ποιότητα των παρεχόμενων υπηρεσιών. Σκοπός της μελέτης ήταν η διερεύνηση των στάσεων και των αντιλήψεων που έχουν οι ιατροί και το νοσηλευτικό προσωπικό του Γενικού Νοσοκομείου Λακωνίας σχετικά με τη διαχείριση του θανάτου. Μεθοδολογία: Στη παρούσα έρευνα έλαβαν μέρος συνολικά 202 άτομα (67 ιατροί, 75 νοσηλευτές και 60 βοηθοί νοσηλευτών) που εργάζονταν στο Γενικό Νοσοκομείο Λακωνίας. Η μελέτη πραγματοποιήθηκε κατά το χρονικό διάστημα Ιούλιου του 2012 έως και Μαρτίου του 2013. Ως εργαλείο αξιολόγησης χρησιμοποιήθηκε ανώνυμο ερωτηματολόγιο κοινωνικό-δημογραφικών στοιχείων και το ερωτηματολόγιο Death Attitude Profile-Revised (DAP-R) των Wong PTP, Reker GT & Gesser G (1988), το οποίο έχει σταθμιστεί στην ελληνική γλώσσα. Η συλλογή των δεδομένων έγινε με τη συμπλήρωση του γραπτού ερωτηματολογίου σε πλαίσιο και ώρα επιλογής των συμμετεχόντων, οι οποίοι ενημερώθηκαν για το σκοπό της έρευνας και υπέγραψαν γραπτή συγκατάθεση. Η στατιστική επεξεργασία έγινε με το IBM SPSS Statistics version 19. Αποτελέσματα: Τα άτομα του δείγματος που ήταν απόφοιτοι δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης είχαν μεγαλύτερο «φόβο θανάτου» σε σχέση με τους αποφοίτους τριτοβάθμιων σχολών. Οι ιατροί και το νοσηλευτικό προσωπικό με εργασιακή εμπειρία μεγαλύτερη από 7 χρόνια, είχαν μεγαλύτερο «φόβο θανάτου» σε σχέση με τους συναδέλφους τους με μικρότερη προϋπηρεσία. Το νοσηλευτικό προσωπικό παρουσίαζε μεγαλύτερο «φόβο θανάτου» όμως τον αποδεχόταν σε μεγαλύτερο βαθμό σε σχέση με τους ιατρούς. Οι ιατροί και το νοσηλευτικό προσωπικό, που εργάζονταν σε τμήματα στα οποία έρχονταν συχνά σε επαφή με ασθενείς που πεθαίνουν, αποδέχονταν περισσότερο το θάνατο. Η συζήτηση με τους ασθενείς αλλά και με τους συναδέλφους του τμήματος για το θέμα του θανάτου μείωνε το «φόβο του θανάτου». Συμπεράσματα: Σύμφωνα με τα ευρήματα της παρούσας έρευνας, ο θάνατος επηρεάζει το ιατρικό και το νοσηλευτικό προσωπικό. Συνεπώς, είναι απαραίτητη η λειτουργία ομάδων ψυχολογικής υποστήριξης για τους ιατρούς και το νοσηλευτικό προσωπικό που έρχονται σε επαφή με τον ασθενή που πεθαίνει. Σημαντική επίσης είναι και η διατήρηση καλής επικοινωνίας μεταξύ νοσηλευτικού προσωπικού και ιατρών ώστε να επιτυγχάνεται καλύτερη ποιότητα στην παρεχόμενη φροντίδας προς τον ασθενή που πεθαίνει.