Το ζήτημα των Σκοπίων στους Διεθνείς Οργανισμούς, 1990-1995. Ελληνικές Θέσεις, παρεμβάσεις και πρωτοβουλίες.

Abstract

Το Μακεδονικό ζήτημα υπήρξε σημαντική πτυχή της τελευταίας φάσης του Ανατολικού Ζητήματος και η οθωμανική περιοχή της Μακεδονίας το μήλον της Έριδος μεταξύ Ελλάδας, Βουλγαρίας και Σερβίας. Η εθνοπολιτική διανομή της Μακεδονίας κρίθηκε στους δύο Βαλκανικούς πολέμους και οριστικοποιήθηκε μετά το τέλος και του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Ο Ψυχρός Πόλεμος ανέστειλε τους βαλκανικούς εθνικισμούς στο βωμό της αντιπαράθεσης των δύο συνασπισμών ισχύος γύρω από τις Η.Π.Α. και την Ε.Σ.Σ.Δ. Η διάλυση της Γιουγκοσλαβίας μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου προσέφερε ένα έντονα πολιτικοποιημένο πλαίσιο για την ανακίνηση ενός Μακεδονικού ζητήματος με νέο περιεχόμενο την ταυτότητα των πληθυσμών της πάλαι ποτέ ομόσπονδης Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας (Σ.Δ.Μ.). Το πρόβλημα για την Ελλάδα ήταν ότι η προσπάθεια κατοχύρωσης εθνικής ταυτότητας για το διάδοχο ανεξάρτητο κράτος της Σ.Δ.Μ. συνέζευξε σλαβομακεδονικά στοιχεία με την ιστορία της αρχαίας Μακεδονίας και κατ’ επέκταση με αλυτρωτικές διαθέσεις για την ελληνική Μακεδονία. Έτσι η Ελλάδα, η οποία αποτελούσε στην αρχή της μεταψυχροπολεμικής περιόδου το σταθερότερο κράτος στα Βαλκάνια διολίσθησε σε μακροχρόνια αντιπαράθεση με την Π.Γ.Δ.Μ. (1991-1995) υπονομεύοντας τις σχέσεις της με τους εταίρους της στην Ε.Ε. Οι εσωτερικές - και ενδοκυβερνητικές –συγκρούσεις για το ζήτημα αυτό συνετέλεσαν στην απώλεια ευκαιριών για αμοιβαίως αποδεκτή λύση, ενώ το ζήτημα τελικά «πάγωσε» - μέχρι σήμερα- δημιουργώντας ακόμα μια εκκρεμότητα και, επομένως, ένα ευάλωτο σημείο στην ελληνική εξωτερική πολιτική.