Ανθολογία της Ελληνικής οικονομίας μέσα από τα ευρωπαϊκά και ελληνικά ελεγκτικά συστήματα

Abstract

Η Ελληνική Δημοκρατία κατάφερε να εξασφαλίσει μεγάλη ελευθερία στην ελληνική κοινωνία σε όλα τα επίπεδα. Η ίδια κοινωνία όμως, δεν κατόρθωσε να δημιουργήσει έναν πολίτη, που να επιδιώκει τη νόμιμη τάξη και η συμπεριφορά του να χαρακτηρίζεται από αξιοπρέπεια και σεβασμό στον καθημερινό κοινωνικό στίβο. Για να επιτευχθεί αυτό θα έπρεπε να αποτελεί κοινή αντίληψη ότι η ελευθερία αποτελεί απαραβίαστο σύνολο δικαιωμάτων που τη συνοδεύουν, αλλά και σύνολο υποχρεώσεων που πρέπει απαρέγκλιτα να τηρούνται. Επιπλέον, οι Έλληνες δεν φαίνεται να έχουν απαλλαχθεί, αλλά ούτε επιδιώκουν συνειδητά να απαλλαχθούν, από τις πελατειακές νοοτροπίες του παρελθόντος, τις οποίες ακολουθούν με εξαιρετική συνέπεια. Από τους προηγούμενους αιώνες ο άνθρωπος της κοινωνίας μας δεν είναι πολίτης αλλά ιδιώτης. Χαρακτηρίζεται από έντονα συναισθήματα καχυποψίας και δυσπιστίας. Προσπαθεί, επινοώντας διάφορους τρόπους, να τακτοποιήσει τον εαυτό του φωλιάζοντας στη μεγάλη χρηματοδοτική πηγή που λέγεται κράτος. Έτσι ενώ από τη μια καταδικάζεται και αναθεματίζεται από όλους η διαφθορά, ταυτόχρονα απομυθοποιείται και εφαρμόζεται στην καθημερινή πρακτική. Στην εργασία αυτή εντοπίζονται περιπτώσεις παρατυπίας - απάτης - διαφθοράς από την κατασπατάληση των πόρων από τα διαρθρωτικά ταμεία στην Ελλάδα. Ερευνώνται πρωτογενή κείμενα και συγκεκριμένα ειδικές εκθέσεις του Ευρωπαϊκού Ελεγκτικού Συνεδρίου και ετήσιες εκθέσεις του Ελληνικού Ελεγκτικού Συνεδρίου. Παρουσιάζονται οι πιο σημαντικές και δυστυχώς επαναλαμβανόμενες περιπτώσεις παρατυπίας - απάτης - διαφθοράς και οι ποινές που έχουν επιβληθεί στην Ελλάδα εξαιτίας της ολιγωρίας και ασυνέπειας που έχουν επιδείξει οι αρμόδιες Αρχές σε ακολουθία δεκαετιών σε αυτόν τον τομέα. Ακόμη θεωρείται σκόπιμο να εξηγηθεί, μέσα από την υπάρχουσα βιβλιογραφία, το ιστορικό πλαίσιο μέσα στο οποίο διαμορφώθηκε ο ιδιαίτερος τύπος του Έλληνα πολίτη ο οποίος διαφέρει από αυτόν που αναπτύχθηκε στη δυτική Ευρώπη. Προϊόν της μελέτης αποτελεί η διαπίστωση ότι τόσο τα ευρωπαϊκά και τα ελληνικά ελεγκτικά συστήματα όσο και οι διαδικασίες επιβολής δημοσιονομικών διορθώσεων είναι αναποτελεσματικά. Οι παρατυπίες που εμφανίζονται απορρέουν τόσο από την ανευθυνότητα των δρώντων υποκειμένων όσο και από την έλλειψη δέσμευσης της δημόσιας διοίκησης να αναλάβει τον απαραίτητο συντονιστικό ρόλο για την καθιέρωση ενός αξιόπιστου και διαυγούς συστήματος διαχείρισης και ελέγχου. Περιθώρια βελτίωσης υπάρχουν, όχι μόνο εφαρμόζοντας απαρέγκλιτα την Κοινοτική και Εθνική Νομοθεσία, αλλά και υιοθετώντας υπεύθυνη και ορθή συμπεριφορά. Έτσι θα πάψει πλέον η απώλεια πολύτιμων, για την Ελλάδα, πόρων των οποίων η ανάγκη τους είναι επιτακτικότερη από ποτέ.