Ενεργητικές πολιτικές απασχόλησης και καταπολέμησης της ανεργίας για νέους στην Ελλάδα - Ποιοτική αξιολόγηση της αποτελεσματικότητας των προγραμμάτων απασχόλησης που απευθύνονται σε ανέργους νέους ηλικίας 15-24 στο νόμο Αχαΐας

Abstract

Το παραδοσιακό «οπλοστάσιο» για την καταπολέμηση της ανεργίας και την αύξηση της απασχόλησης από τη δεκαετία του 1980 και ύστερα στην Ευρωπαϊκή Ένωση αποτελούν οι πολιτικές απασχόλησης. Μετά την εμφάνιση της οικονομικής κρίσης του 2008 και τις σοβαρές επιπτώσεις της στο οικονομικό και κοινωνικό κράτος, το οπλοστάσιο αυτό εμπλουτίστηκε με νέες ενεργητικές πολιτικές απασχόλησης, οι οποίες χρήζουν μελέτης και ανάλυσης ώστε να εκτιμηθεί η συνεισφορά τους στην αντιμετώπιση της ανεργίας. Η σημαντικότητα αυτών μεγεθύνεται, αν συλλογιστεί κανείς ότι παρόμοιες έρευνες αξιολόγησης των προγραμμάτων απασχόλησης απουσιάζουν στην Ελλάδα. Σκοπός της παρούσας εργασίας είναι η εξέταση των ενεργητικών πολιτικών απασχόλησης στην Ελλάδα που αναφέρονται στους νέους ηλικίας 15-24 ετών και η εκ των υστέρων ποιοτική αξιολόγηση της αποτελεσματικότητά τους. Επιλέχθηκε η συγκεκριμένη ηλικιακή ομάδα διότι εξετάζοντας τη σύνθεση των συνολικά καταγεγραμμένων ανέργων με βάση την ηλικία προκύπτει ότι η ομάδα που κατεξοχήν πλήττεται από την ανεργία είναι οι νέοι και ειδικότερα τα άτομα ηλικίας 15-24 ετών. Ένας από τους επιδιωκόμενους στόχους της παρούσας έρευνας είναι, λοιπόν, η διερεύνηση του τρόπου με τον οποίο οι ίδιοι οι νέοι αντιμετώπισαν ή και αντιμετωπίζουν ακόμη μετά την ολοκλήρωση του προγράμματος την ανεργία και των δυνατοτήτων που τους παρείχαν οι ενεργητικές πολιτικές απασχόλησης ως έκφανση ενός συστήματος στρατηγικών εξόδου από την ανεργία. Παράλληλα, η έρευνα στοχεύει στην αποτύπωση των υποκειμενικών τους εκτιμήσεων για την πορεία και την αποτελεσματικότητα των προγραμμάτων, καθώς αδιαμφισβήτητα, οι απόψεις τους και τα προσωπικά τους βιώματα συνθέτουν μία πραγματικότητα για την αποδοτικότητα των ενεργητικών πολιτικής απασχόλησης, όπως αυτές έχουν διαμορφωθεί στην Ελλάδα. Το κεντρικό συμπέρασμα της παρούσας έρευνας είναι ότι τα ενεργητικά προγράμματα απασχόλησης για τους νέους δεν είναι επαρκώς αποτελεσματικά, καθώς δεν τους εξασφαλίζουν μία σταθερή θέση εργασίας αλλά τους καθιστούν προσωρινά «απασχολούμενους».