Η μετεξέλιξη του διοικητικού μέτρου της αυτοδίκαιης και δυνητικής αργίας – Αναστολής άσκησης καθηκόντων στην Ελλάδα από την ψήφιση του Ν.3528/2007 έως σήμερα.

Abstract

Η παρούσα διπλωματική εργασία πραγματεύεται της έννοιες της αυτοδίκαιης και δυνητικής αργίας καθώς και της αναστολής άσκησης καθηκόντων των δημοσίων υπαλλήλων. Επιχειρείται να εντοπιστούν οι αιτίες και δυσλειτουργίες που παρουσιάστηκαν στην πάροδο των χρόνων από την αδυναμία των ήδη υπαρχόντων νόμων να θεραπεύσουν τα προβλήματα που ταλανίζουν τη Δημόσια Διοίκηση από την παραβατική συμπεριφορά των υπαλλήλων ή των παράνομων δραστηριοτήτων τους τόσο εντός όσο και εκτός υπηρεσίας, οδηγώντας σε αδυναμία πάταξης της διαφθοράς. Ειδικότερα γίνεται μία ιστορική ανασκόπηση των τροποποιήσεων των διατάξεων του Δημοσιοϋπαλληλικού Κώδικα από το έτος 2007 έως σήμερα. Στη συνέχεια, αποτυπώνονται οι νόμοι που οδήγησαν στην «αυστηροποίηση» του πειθαρχικού δικαίου και των διατάξεων της αυτοδίκαιης και δυνητικής αργίας-αναστολής άσκησης καθηκόντων και αναλύονται εκτενώς τα άρθρα 103, 104 και 105 του Ν.3528/2007, όπως αυτά τροποποιήθηκαν και τελικά διαμορφώθηκαν με τους Ν.4057/2012, 4093/2012, 4111/13, 4203/2013, 4210/2013, 4305/2014, 4310/2014, 4325/2015, 4674/2020 και 4820/2021. Ακολούθως καταγράφονται οι αντιδράσεις που επέφεραν οι ψηφισθέντες νόμοι – τόσο αρνητικές όσο και θετικές- από την κυβέρνηση, την αντιπολίτευση, τον Γενικό Επιθεωρητή Δημόσιας Διοίκησης, καθηγητές Συνταγματικού Δικαίου, συλλόγους και ομοσπονδίες που εκπροσωπούν μερίδες υπαλλήλων κλπ. παραθέτοντας εκτιμήσεις, προσωπικά σχόλια και κριτικές αυτών, καθώς η εκ νέου αναμόρφωση των ως άνω άρθρων δημιουργούσαν έντονους προβληματισμούς. Η εργασία καταλήγει στην καταγραφή συμπερασμάτων που προέκυψαν από την μελέτη των νόμων και των δυσκολιών που παρουσιάστηκαν στην ενσωμάτωση αυτών στο ελληνικό γίγνεσθαι. Επιπρόσθετα, επιχειρείται η διατύπωση προτάσεων για τις δυσλειτουργίες που έχουν εντοπιστεί στην ομαλή λειτουργία των υπηρεσιών, καθώς το διοικητικό αυτό μέτρο της αυτοδίκαιης ή δυνητικής αργίας δεν αποτελεί τη μοναδική στάθμιση για την πάταξη της διαφθοράς και της προαγωγής του δημόσιου συμφέροντος.