Ελληνική επιχειρηματικότητα σε περιόδους κρίσης

Abstract

Στην παρούσα διπλωματική εργασία εξετάζεται σε θεωρητικό και σε εμπειρικό επίπεδο το ζήτημα της εξέλιξης της ελληνικής επιχειρηματικότητας σε περιόδους οικονομικής κρίσης. Η επιχειρηματικότητα είναι ο κινητήριος μοχλός ανάπτυξης και μεγέθυνσης μιας επιχείρησης καθώς χάρη στις ικανότητες, τις γνώσεις και τις εμπειρίες του επιχειρηματία, μία ολόκληρη οικονομική μονάδα είναι σε θέση να απολαμβάνει υψηλή κερδοφορία, υψηλή ανταγωνιστικότητα, εργασιακή ικανοποίηση, υψηλή ζήτηση για τα προϊόντα της, αυξημένη αποδοτικότητα, υψηλή φήμη, καινοτομία, κοινωνική καταξίωση των επιχειρηματιών/στελεχών και πολλά άλλα. Κρίσιμοι παράγοντες επιτυχίας για μια επιχείρηση θεωρούνται συνήθως η επαρκής χρηματοδότηση, η υψηλή ανταγωνιστικότητα της, καθώς και οι αποτελεσματικές οικονομικές και διοικητικές της ικανότητες. Κατά τη διάρκεια των πρόσφατων οικονομικών κρίσεων στην Ελλάδα, της ελληνικής οικονομικής κρίσης (2009-2018) και της υφιστάμενης υγειονομικής κρίσης (2020 - σήμερα) λόγω της πανδημίας του COVID-19, η ελληνική επιχειρηματικότητα βρέθηκε αντιμέτωπη με πολλά εμπόδια και προκλήσεις που κλόνισαν την επιτυχία της, με αποτέλεσμα αρκετές επιχειρήσεις και κλάδοι εν γένει να μην αντέξουν το βάρος της κρίσης, ωστόσο υπήρξαν και περιπτώσεις που ορισμένες επιχειρήσεις άντεξαν στις παραπάνω κρίσεις εκμεταλλευόμενες τις ευκαιρίες που προέκυψαν. Στο εμπειρικό μέρος της εργασίας χρησιμοποιήθηκε μία ποσοτική έρευνα μέσω ενός ερωτηματολογίου για τη διερεύνηση των προσδιοριστικών παραγόντων επιτυχίας της επιχειρηματικότητας μέσω μιας γραμμικής παλινδρόμησης. Το δείγμα που συλλέχθηκαν ήταν 77 άτομα-επιχειρηματίες από διάφορους κλάδους δραστηριότητας στην Ελλάδα. Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι γενικώς, οι προοπτικές επιχειρηματικότητας στην Ελλάδα δεν είναι ιδιαίτερα θετικές ενώ από τους κρίσιμους παράγοντες επιτυχίας μόνο η ανταγωνιστικότητα φαίνεται να επηρεάζει σημαντικά την επιχειρηματικότητα. Στην πράξη, αναδεικνύεται η σημασία και των λοιπών παραγόντων επιτυχίας και αυτό οφείλεται στην αδυναμία του μοντέλου παλινδρόμησης να περιγράψει επαρκώς τις συνισταμένες της επιχειρηματικότητας, όπως άλλες μεταβλητές που δεν περιελήφθησαν στο μοντέλο καθώς και πιθανή αδυναμία κατανόησης των ερωτήσεων από ορισμένους συμμετέχοντες.