Κοινωνικές Πολιτικές για τις κακοποιημένες Γυναίκες: Συγκριτική Αξιολόγηση των χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης

Abstract

Η κακοποίηση των γυναικών συνιστά μία από τις σοβαρότερες μορφές παραβίασης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων παγκοσμίως και σχετίζεται άμεσα με φαινόμενα κοινωνικού αποκλεισμού, έμφυλης ανισότητας και περιορισμένης πρόσβασης σε υπηρεσίες προστασίας και υποστήριξης. Παρά την πρόοδο που έχει σημειωθεί στην Ευρωπαϊκή Ένωση (Ε.Ε.) όσον αφορά τη χάραξη κοινωνικών πολιτικών με σκοπό την προστασία των γυναικών που υφίστανται κακοποίηση, εξακολουθούν να υφίστανται σημαντικές αποκλίσεις στον τρόπο εφαρμογής και στην αποτελεσματικότητα αυτών των πολιτικών μεταξύ των κρατών-μελών. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, ο βασικός στόχος της παρούσας εργασίας ήταν η εις βάθος διερεύνηση και ανάλυση των κοινωνικών πολιτικών που εφαρμόζονται στις χώρες της Ε.Ε. για την υποστήριξη των κακοποιημένων γυναικών, με σημείο αναφοράς την ενεργοποίηση της Σύμβασης της Κωνσταντινούπολης (2014). Η ερευνητική προσέγγιση στηρίχθηκε σε συστηματική ανασκόπηση της διεθνούς και ευρωπαϊκής βιβλιογραφίας, συμπεριλαμβανομένων επιστημονικών άρθρων, μονογραφιών, επίσημων εκθέσεων διεθνών οργανισμών (όπως η Ευρωπαϊκή Ένωση, ο Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών και το Συμβούλιο της Ευρώπης), καθώς και σχετικών νομοθετικών πλαισίων και στατιστικών στοιχείων. Τα βασικά ευρήματα της έρευνας φανέρωσαν ότι η καταπολέμηση της έμφυλης βίας στην Ε.Ε. αποτελεί σύνθετη πρόκληση που απαιτεί ολιστική και διατομεακή προσέγγιση. Παρά τη θεσμική πρόοδο, όπως η Σύμβαση της Κωνσταντινούπολης και η Οδηγία 2024/1385, υπάρχουν μεγάλες αποκλίσεις μεταξύ των κρατών-μελών. Ορισμένες χώρες (π.χ. Ισπανία, Σουηδία) εφαρμόζουν ολοκληρωμένες πολιτικές, ενώ άλλες παρουσιάζουν σοβαρά ελλείμματα. Η τεχνολογία και η συμμετοχή των ανδρών παραμένουν περιορισμένες, ενώ η εφαρμογή των νόμων και η παροχή υποστήριξης στα θύματα εμφανίζουν ασυνέπειες. Απαιτείται κοινό ευρωπαϊκό πλαίσιο και θεσμική εναρμόνιση για ουσιαστική πρόοδο.