Η Ελληνική Εξωτερική Πολιτική, 1974-1980: Το άνοιγμα στα Βαλκάνια και την ΕΣΣΔ

Abstract

Αντικείμενο της παρούσας διπλωματικής εργασίας είναι ανάλυση της στρατηγικής της Κυβέρνησης του Κωνσταντίνου Καραμανλή, όσον αφορά την ελληνική εξωτερική πολιτική στην περιοχή των Βαλκανίων και την Σοβιετική Ένωση. Ο Έλληνας Πρωθυπουργός με την αποκατάσταση της Δημοκρατίας και την εισαγωγή της χώρας στην Μεταπολίτευση προσπάθησε να επαναπροσδιορίσει το διεθνές στάτους της χώρας. Μια από τις σημαντικότερες ενέργειες του Καραμανλή που τέθηκε και ως προτεραιότητα ήταν η βελτίωση των σχέσεων με τα γειτονικά κράτη των Βαλκανίων. Η Ελλάδα είχε θέσει ως στόχο την δημιουργία καλύτερου κλίματος με τη Γιουγκοσλαβία, τη Βουλγαρία, τη Ρουμανία και την Αλβανία πάντα με βάση το όραμα του Καραμανλή για τη Διαβαλκανική Συνεργασία. Μέσω της συνεργασίας επεδίωκε την ενίσχυση στον τομέα της οικονομίας, του εμπορίου, της τεχνογνωσίας αλλά και της πολιτικής προωθώντας παράλληλά την ασφάλεια, την σταθερότητα και την ειρήνη στην ευρύτερη περιοχή. Στο ζήτημα της Σοβιετικής Ένωσης η Ελλάδα στόχευε στην οικονομική και εμπορική συμφωνία των δύο χωρών. Ευελπιστούσε παράλληλα, και στην ενεργειακή συνεργασία των δύο χωρών. Καταλήγοντας, για την Ελλάδα η περίοδος αυτή μπορεί να χαρακτηριστεί ως μια από τις σημαντικότερες στην ιστορία της εξωτερικής της πολιτικής καθώς μετά την εσωστρέφεια της δικτατορίας των Συνταγματαρχών η χώρα επανήλθε ξανά στο διεθνές στερέωμα.