Η Διαχείριση κρίσεων στους Εκπαιδευτικούς Οργανισμούς Προσχολικής Αγωγής

Abstract

Η προετοιμασία των σχολικών οργανισμών για τη διαχείριση κρίσεων είναι επιβεβλημένη, ιδιαίτερα λόγω της τρέχουσας πανδημία. Στόχος της συγκεκριμένης μελέτης ήταν η διερεύνηση παραγόντων που σχετίζονται με τη διαχείριση κρίσεων στο περιβάλλον του νηπιαγωγείου και εξετάστηκε ένα δείγμα 108 νηπιαγωγών που συμπεριλήφθηκαν μέσω του διαδικτύου. Οι μετρήσεις πραγματοποιήθηκαν με τη χρήση του ερωτηματολογίου “Communication Effectiveness» του Kevin Loy (2006), όπως αυτό διαμορφώθηκε από τους Dhillon & Kaur (2021) προκειμένου να μετρήσει την αποτελεσματικότητα της επικοινωνίας, με τη χρήση ερωτηματολογίου που αφορά στην καταγραφή ύπαρξης ή όχι σχετικών σχεδίων σχετιζόμενα με πιθανές κρίσεις στο πλαίσιο της εργασίας των εκπαιδευτικών και με ερωτήσεις που αφορούσαν στα δημογραφικά χαρακτηριστικά του δείγματος. Στην έρευνα αυτή εξετάστηκαν 6 ερευνητικά ερωτήματα : 1) ποια τα είδη κρίσεων που αντιμετωπίζουν οι νηπιαγωγοί στο σχολικό περιβάλλον; 2) ποια είναι τα επίπεδα αντιλαμβανόμενης επάρκειας από πλευράς των νηπιαγωγών έναντι της διαχείρισης των σχετικών κρίσεων; 3) ποια είναι η σχέση των κοινωνικοδημογραφικών χαρακτηριστικών των νηπιαγωγών με την αποτελεσματικότητα τους στη διαχείριση των κρίσεων; 4) ποια είναι τα σχέδια που υπάρχουν στις σχολικές μονάδες νηπιακής εκπαίδευσης για διαχείριση των κρίσεων; 5) ποια είναι τα άτομα που μπορούν να συμβάλουν αποτελεσματικά στη διαχείριση των κρίσεων στο σχολικό περιβάλλον; 6) πώς μπορεί να βελτιωθεί η διαδικασία διαχείρισης των κρίσεων στο σχολικό περιβάλλον; Οι διαπιστώσεις που προκύπτουν από τη στατιστική ανάλυση των δεδομένων ως συνάρτηση των ερευνητικών ερωτημάτων είναι οι παρακάτω: 1) Τα τρία πιο συχνά είδη κρίσεων αφορούσαν το σεισμό (29.6%), το σχολικό εκφοβισμό (22.2%) και την παραβατικότητα (13.0%). 2) Οι εκπαιδευτικοί είχαν σχετικά υψηλά επίπεδα αντιλαμβανόμενης επάρκειας έναντι της διαχείρισης κρίσεων 3) Τα κοινωνικοδημογραφικά δεδομένα των εκπαιδευτικών σχετίζονταν σε πολύ μικρό βαθμό με την αντιλαμβανόμενη επάρκειά τους 4) Τα τρία συχνότερα συμβάντα για τα οποία υπήρχε σχετικό πλάνο διαχείρισης κρίσεων αφορούσαν το σεισμό (67.6%), την προσβολή μαθητή από τον SARS-CoV-2 (67.6%) και το σχολικό εκφοβισμό (43.5%) 5) Tα άτομα τα οποία πρέπει να συμβάλλουν στην αντιμετώπιση των κρίσεων, είναι ο διευθυντής (58.3%), μια ειδική ομάδα εκπαιδευτικών για τη διαχείριση κρίσεων (43.5%) και γενικώς οι άλλοι συνάδελφοι (38.9%) 6) Όσον αφορά τους τρόπους διαχείρισης των κρίσεων στο σχολικό περιβάλλον, το 69.6% θεωρεί αναγκαία την περαιτέρω έμφαση στην εκπαίδευση και κατάρτιση των εκπαιδευτικών, το 20.3% την ενίσχυση της συνεργασίας και του σχεδιασμού πλάνων απόκρισης, το 7.6% την πρόσληψη επιπρόσθετου προσωπικού και το 2.5% την ανάπτυξη πλάνων απόκρισης και την ταυτόχρονη εκπαίδευση του προσωπικού. Συμπερασματικά, η εκπαίδευση και κατάρτιση των εκπαιδευτικών στη διαχείριση κρίσεων είναι επιβεβλημένη για την αποτελεσματική αντιμετώπιση των κρίσεων περιβάλλον του νηπιαγωγείου. Ο διευθυντής φαίνεται πως γίνεται αντιληπτός από πλευράς των νηπιαγωγών ως ένα άτομο αναγκαίο να εμπλέκεται στα σχετικά σχέδια διαχείρισης κρίσεων. Η περαιτέρω ενίσχυση των σχεδίων διαχείρισης κρίσεων στο περιβάλλον του νηπιαγωγείου φαντάζει επιβεβλημένη.