Μεταρρυθμίσεις Τελωνειακής και Φορολογικής Διοίκησης στην περίοδο της κρίσης (2008-2018)

Abstract

Περί μεταρρυθμίσεων, διαφοροποιήσεων και αλλαγών έχουν γραφτεί πολλά στη χώρα μας τα τελευταία χρόνια και έχουν λεχθεί ακόμα περισσότερα. Η επισήμανση της υστέρησης της μεταρρυθμιστικής προσπάθειας αναδιοργάνωσης της ελληνικής οικονομικής διοίκησης έχει μακρά ιστορία και τα πεπραγμένα είναι αισθητά διφορούμενα. Η συνήθης απουσία ενιαίας διοικητικής στρατηγικής, καθώς και η έλλειψη συγκεκριμένου επιτελικού οργάνου για τη σχεδίαση και την εφαρμογή της, σε συνδυασμό με τους κοινωνικοπολιτικούς παράγοντες και τη σθεναρή αντίσταση του ανθρώπινου δυναμικού που έχει ίδια συμφέροντα να προασπίσει, είχε ως συνέπεια η εφαρμογή του προγράμματος μεταρρυθμίσεων να χαρακτηρίζεται ως αμφιλεγόμενη. Επιπροσθέτως, δεν παρέχονται εξειδικευμένα στοιχεία για τις επιπτώσεις των προωθούμενων αλλαγών «πετυχημένων» ή «αποτυχημένων» και παρά την πραγματικά αξιόλογη προσπάθεια και τα βήματα προόδου που έχουν γίνει, μια ακόμη μεταρρυθμιστική αναδιοργάνωση δεν πέτυχε αυτά που επιχείρησε να αλλάξει με άμεση συνέπεια ο βαθμό επιτυχίας να ποικίλλει. Εν πολλοίς η ανάγκη προώθησης αλλαγών και μεταρρυθμίσεων στην οργανωτική δομή, στις λειτουργικές μεθόδους, στη νοοτροπική διαδικασία και στη νομική πολυπλοκότητα που συχνά διέπει την οικονομική διοίκηση, έχει πάρα πολλές φορές επισημανθεί στη χώρα μας κατά το παρελθόν, ιδίως δε κατά την τελευταία δεκαετία. Σήμερα, μετά το πέρας των μνημονιακών δεσμεύσεων οφείλει να επιχειρηθεί μια διαδικαστική διαφοροποίηση των μεταρρυθμίσεων, οι οποίες είχαν δώσει έμφαση μόνο στην εξοικονόμηση πόρων και τη δημοσιονομική πειθαρχία, εστιάζοντας επίσης και σε κοινωνικοπολιτικές συνιστώσες.