Η οργάνωση του αερόβιου, αναερόβιου, μικτού τύπου κινητικών δραστηριοτήτων και των ασκήσεων με αντιστάσεις στη διαχείριση του συνδρόμου επίκτητης ανοσολογικής ανεπάρκειας (AIDS)

Abstract

Η λοίμωξη από τον ιό ανθρώπινης ανοσοανεπάρκειας (HIV) είναι η αιτία του συνδρόμου επίκτητης ανοσολογικής ανεπάρκειας (AIDS). Οι περισσότεροι ασθενείς οι οποίοι είναι μολυσμένοι από τον HIV θα αναπτύξουν τελικά AIDS, μετά από μια περίοδο ηρεμίας της νόσου γνωστή ως κλινική λανθάνουσα κατάσταση ή ασυμπτωματική περίοδος. Όταν το ποσό των CD4+ κυττάρων πέφτει κάτω από 200 κύτταρα ανά μl -1 ο ασθενής θεωρείται ότι έχει AIDS (Janeway & Travers, 2002). Σκοπός της παρούσας εργασίας ήταν να μελετήσει την υπάρχουσα γνώση για τις επιδράσεις της άσκησης σε πάσχοντες από AIDS. Μετά την εξονυχιστική μελέτη των ερευνών διαπιστώθηκαν τα εξής: α) Γενικά η άσκηση ενισχύει σε μεγάλο βαθμό το ανοσοποιητικό σύστημα των ασθενών που πάσχουν από σύνδρομο επίκτητης ανοσολογικής ανεπάρκειας και κυρίως αυτών που βρίσκονται στα πρώτα στάδια της λοίμωξης. β) Οι αερόβιες δραστηριότητες χαμηλής και μεσαίας έντασης δρουν καταλυτικά στην αντιμετώπιση του μεγάλου αριθμού συνοδών νοσημάτων που αντιμετωπίζουν οι ασθενείς που πάσχουν από σύνδρομο επίκτητης ανοσολογικής ανεπάρκειας. γ) Οι αερόβιες δραστηριότητες υψηλής έντασης δεν έχουν θετικές επιδράσεις στην λειτουργική ικανότητα των ασθενών που πάσχουν από σύνδρομο επίκτητης ανοσολογικής ανεπάρκειας, καθώς η έντονη και η παρατεταμένης διάρκειας άσκηση προκαλεί ανοσοκαταστολή. δ) Οι ασθενείς που πάσχουν από σύνδρομο επίκτητης ανοσολογικής ανεπάρκειας, μπορεί να αντιμετωπίσουν την κόπωση, την λιποδυστροφία, να αυξήσουν την άλιπη μυϊκή τους μάζα και την μυϊκή τους δύναμη, αλλά και να βελτιώσουν την λειτουργία του καρδιοαναπνευστικού τους συστήματος, με συνδυασμό προγράμματος αερόβιας άσκησης χαμηλής ή μεσαίας έντασης, το οποίο ακολουθείται από ένα πρόγραμμα ασκήσεων με αντιστάσεις με προοδευτική επιβάρυνση.