Πολιτικές και υπηρεσίες των ΟΤΑ προς τα ΑμεΑ: συγκριτική ανάλυση της Ελληνικής εμπειρίας

Abstract

Η Ελλάδα είναι μία χώρα που από αρχαιοτάτων χρόνων έδινε ιδιαίτερη σημασία στη σωματική αρτιότητα, στην ομορφιά, στη δύναμη και στη συμμετρία ενώ οι άνθρωποι με οποιαδήποτε σωματική δυσμορφία ή αναπηρία δεν ήταν αποδεκτοί ούτε ανεκτοί. Οι αιώνες πέρασαν, οι αντιλήψεις άλλαξαν, όμως το Ελληνικό Κράτος εξακολουθεί να κρατά μια ιδιαίτερη αντιμετώπιση προς τους ανθρώπους με αναπηρίες. Οι συνθήκες διαβίωσης και εργασίας εξακολουθούν να είναι εξαιρετικά δύσκολες γι αυτή την κατηγορία ατόμων, τα οποία στην καθημερινή τους ζωή, παλεύουν απέναντι στον κοινωνικό, πολιτικό και οικονομικό αποκλεισμό. Παρά το γεγονός ότι οι πολίτες του Ελληνικού κράτους πρέπει να είναι ισότιμοι και να μοιράζονται τα ίδια δικαιώματα στην πρόσβαση στην εκπαίδευση και στην εργασία, στις δημόσιες υπηρεσίες, στην υγεία, στα μέσα μαζικής μεταφοράς, στην πράξη πάντα, αυτό δεν είναι εφικτό. Οι προσπάθειες της Τοπικής Αυτοδιοίκησης είναι φιλότιμες, όμως είναι επαρκείς; Το Ελληνικό Κράτος σε ποιο βαθμό έχει συνεισφέρει στην αναβάθμιση των αρμοδιοτήτων των ΟΤΑ, ειδικά σε ότι σχετίζεται με δράσεις για τα άτομα με αναπηρίες; Όταν στη συνείδηση του Έλληνα πολίτη δεν υπάρχει ενσυναίσθηση για τους ανθρώπους με ζητήματα αναπηρίας, πώς είναι δυνατόν να περιμένουμε να αλλάξει μία χώρα εχθρική απέναντι σε αυτή την κατηγορία ατόμων; Βέβαια πάντα υπάρχουν και οι εξαιρέσεις στον κανόνα, οι οποίες δυστυχώς δεν είναι αρκετές για να καλύψουν τις ελλείψεις που υπάρχουν στους τομείς της παιδείας και της κοινωνικής ευαισθησίας καθώς και στις βαθιά ριζωμένες αντιλήψεις της ελληνικής πολιτείας. Η πρώτη ενότητα της εργασίας ασχολείται με τον ορισμό της αναπηρίας και την έννοια του κοινωνικού αποκλεισμού. Γίνεται αναφορά στην αντιμετώπιση του ελληνικού κράτους απέναντι στα άτομα με αναπηρία αλλά και τη στάση των Οργανισμών Τοπικής Αυτοδιοίκησης. Η δεύτερη ενότητα εντρυφεί στη διεθνή νομοθεσία, στην πολιτική που ακολουθεί η Ευρωπαϊκή Ένωση για τα ΑμεΑ. Η τρίτη ενότητα μελετά την ελληνική νομοθεσία και την εξέλιξή της ιστορικά, τις στρατηγικές που ακολουθεί η ελληνική κυβέρνηση για την προστασία των πολιτών με αναπηρία και τις υπηρεσίες της τοπικής αυτοδιοίκησης σχετικά με την πρόσβαση των ΑμεΑ σε διάφορους τομείς της κοινωνικής ζωής. Η τέταρτη ενότητα ασχολείται με τρεις τομείς στους οποίους αντιμετωπίζουν δυσκολίες τα άτομα με αναπηρία, επιχειρώντας μία συγκριτική ανάλυση της ελληνικής εμπειρίας με τα ευρωπαϊκά κράτη μέλη. Οι τομείς για τους οποίους γίνεται λόγος είναι η εκπαίδευση, η κοινωνική πρόνοια συμπεριλαμβανομένων των υπηρεσιών υγείας και η προσβασιμότητα. Τέλος η πέμπτη ενότητα περιλαμβάνει τα συμπεράσματα στα οποία έχουμε οδηγηθεί σχετικά με τα ερωτήματα που έχουν τεθεί στην παρούσα εργασία.