Το θρησκευτικό στοιχείο στη νεοελληνική δραματουργία (1850-1950)

Abstract

Θρησκεία και θέατρο στην αρχαία Ελλάδα συνδέονται με μια σχέση καταγωγής. Το αρχαίο δράμα ανατέλλει μέσα από το θρησκευτικό τραγούδι του διθυράμβου, το νεότερο ευρωπαϊκό κυοφορείται εντός της μεσαιωνικής λατρευτικής πράξης της χριστιανικής λειτουργίας. Θεολογία, θρησκειολογία και Θέατρο συναντιούνται στην αναζήτηση του βιώματος της πίστης και στις ψηλαφήσεις της ουσίας της θεατρικής πράξης. Διάφορες μελέτες και θρησκειολογικές προσεγγίσεις δείχνουν ότι δεν υπάρχει λαός που να μην συμπεριλαμβάνει στην παράδοσή του κάποια τελετή ή κάποιο δρώμενο αφιερωμένο στο Θεό του, προορισμένο να καλύπτει τις ανάγκες της κοινότητας που υπηρετεί. Στόχος της παρούσας εργασίας είναι να διερευνήσει τη μορφή που προσλαμβάνει το θρησκευτικό στοιχείο στη νεοελληνική δραματουργία κατά τη χρονική περίοδο (1850-1950), περίοδο που χαρακτηρίζεται από την προσπάθεια διαμόρφωσης της εθνικής του ταυτότητας.