Κοινωνικός αποκλεισμός, εκπαίδευση και κοινωνική επανένταξη, οργάνωση και αποτελέσματα των δράσεων του Κ.Ε.Θ.Ε.Α.

Abstract

Το φαινόμενο της εξάρτησης από τα ναρκωτικά δεν είναι πρόσφατο. Ήδη από τη δεκαετία του 1970 κάνει αισθητή την παρουσία του, αλλά τότε υπήρξε άμεσα συνδεδεμένο με τα πολιτικά και κοινωνικά τεκταινόμενα εντασσόμενο σε ένα πλαίσιο γενικότερης αναταραχής και ανατροπών. Η εποχή υπήρξε έντονα μεταβατική σε πολιτικό και κοινωνικό επίπεδο γεγονός που επηρέασε την ψυχολογία του ανθρώπου, ο οποίος στράφηκε στη χρήση των ναρκωτικών. Το φαινόμενο όμως, εξελίχθηκε και μετουσιώθηκε σε κοινωνική μάστιγα η οποία δημιούργησε προβλήματα στο κοινωνικό σύνολο. Οι ναρκομανείς τέθηκαν στο περιθώριο και φορτώθηκαν από ένα πλήθος χαρακτηρισμών που πολλές φορές δεν τους αντιπροσωπεύουν. Οι διάφοροι κρατικοί και κοινωνικοί φορείς αντιλήφθηκαν το πρόβλημα και ξεκίνησαν να δραστηριοποιούνται προς την αντιμετώπισή του μέσα από την ενημέρωση και τη δημιουργία προγραμμάτων επανένταξης. Στην παρούσα εργασία εστιάζουμε στη δράση της θεραπευτικής κοινότητας του ΚΕΘΕΑ μέσα σε αυτά τα 30 χρόνια λειτουργίας της. Τα προγράμματα του ΚΕΘΕΑ αντιμετωπίζουν ολοκληρωμένα την εξάρτηση και τα συνοδευτικά προβλήματα, παρέχουν κοινωνική αποκατάσταση και εκπαίδευση στα μέλη των κοινοτήτων και επαγγελματική κατάρτιση, όπου χρειάζεται, για την πλήρη και ομαλή επανένταξη στην κοινωνία του απεξαρτημένου. Στόχος της παρούσας εργασίας είναι να μελετηθεί ο ρόλος του ΚΕΘΕΑ στην αντιμετώπιση της εξάρτησης και του κοινωνικού αποκλεισμού, να αναδειχθεί η εκπαιδευτική και θεραπευτική του διάσταση και ταυτόχρονα να μελετηθούν οι απόψεις των εργαζομένων για το επίπεδο αποτελεσματικότητας του φορέα.