Η οργάνωση και η διοίκηση του Στρατού κατά την πρώτη διακυβέρνηση του Ελευθερίου Βενιζέλου (1910-1915)

Abstract

Μετά την ανάληψη της πρωθυπουργίας (1910) ο Ελευθέριος Βενιζέλος αποδύθηκε σε σύντονες προσπάθειες αναδιοργάνωσης του Στρατού. Ο εκσυγχρονισμός του στρατεύματος και η διεύθυνση των επιχειρήσεων από τον Βενιζέλο απέφεραν σημαντική εδαφική, οικονομική και κοινωνική ενίσχυση του ελληνικού κράτους κατά τους Βαλκανικούς Πολέμους (1912-1913). Εντούτοις, κατά τη διεξαγωγή τους αναφάνηκαν διαφορές στρατηγικής φύσης με τον αρχιστράτηγο βασιλέα Κωνσταντίνο, οι οποίες είχαν βαθύτερη ιδεολογική διάσταση και αποκορυφώθηκαν στον Εθνικό Διχασμό (1915) με αφορμή τη στάση που έπρεπε να τηρήσει η Ελλάδα κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Οι εξελίξεις αυτές υπονόμευσαν τα οφέλη της προηγούμενης περιόδου, αλλά δεν ακύρωσαν μακροπρόθεσμα τη σημασία τους.