Από τη σωφροσύνη στην αυτογνωσία: διερευνώντας τις προϋποθέσεις για την ευπραγία και την αυτογνωσία στον Χαρμίδη του Πλάτωνος

Abstract

Ο πλατωνικός διάλογος Χαρμίδης ανήκει στην πρώιμη εργογραφία, στους λεγόμενους πρώιμους διαλόγουςπου αποτελούν την πιο άμεση απόδοση σεβασμού του Πλάτωνος προς τον διδάσκαλό του τον Σωκράτη. Ο Χαρμίδης αποτελεί αναδιήγηση του διαλόγου από τον Σωκράτη σε έναν ανώνυμο φίλο του, δίνοντας την ευκαιρία στον αφηγητή όχι μόνο να μεταφέρει τις απόψεις των συνομιλητών του, αλλά και το ύφος που αυτοί υιοθετούν κάθε φορά, καθώς και να κάνει τις παρατηρήσεις του και τις παρεκβάσεις του σε όσα αναφέρονται. Το κυρίως θέμα της συζήτησης είναι η σωφροσύνη, μια από τις αρετές που καθιστούν τον άνθρωπο «ενάρετο».Ο Σωκράτης έχει μόλις επιστρέψει από την πολιορκία της Ποτείδαιας το 431 π.Χ. και ζητεί να μάθει γα τη φιλοσοφική δραστηριότητα των νέων. Ο Κριτίας του υπόσχεται ότι θα του γνωρίσει τον Χαρμίδη, έναν από τους καλύτερους νέους. Ο Σωκράτης εντυπωσιάζεται από την εξωτερική εμφάνιση του και επιθυμεί να τον ελέγξει αν είναι όμορφος και στην ψυχή, αν διαθέτει, δηλαδή, πνευματική υγεία, που προϋποθέτει σωφροσύνη.