Η Τοπική Αυτοδιοίκηση ως φορέας άσκησης Κοινωνικής Πολιτικής. Η περίπτωση του Δήμου Αγράφων Νομού Ευρυτανίας

Abstract

Ο Δήμος Αγράφων Νομού Ευρυτανίας με τις υφιστάμενες κοινωνικές δομές, τα προγράμματα και τις αποσπασματικές δράσεις που υλοποιεί δεν μπορεί να ικανοποιήσει τις ανάγκες των κατοίκων του, οι οποίες διαρκώς διογκώνονται. Στόχο της παρούσας εργασίας αποτελεί η ανίχνευση και η καταγραφή των αναγκών των κατοίκων του Δήμου Αγράφων, οι οποίες θα δώσουν το έναυσμα για την δημιουργία των απαραίτητων κοινωνικών δομών στο Δήμο, με απώτερο σκοπό την καταπολέμηση του κοινωνικού αποκλεισμού και την μείωση του αισθήματος της περιθωριοποίησης τους. Η μεθοδολογία που επιλέχθηκε βασίζεται στις αρχές της ποιοτικής έρευνας. Το ερευνητικό μέσο που επιλέχθηκε για την υλοποίηση της έρευνας ήταν δομημένες συνεντεύξεις σε κατοίκους του Δήμου Αγράφων που επιλέχθηκαν με απλό και τυχαίο τρόπο. Τα πορίσματα που αλιεύτηκαν από τις συνεντεύξεις επιβεβαιώνουν την βασική υπόθεση της εργασίας περί μη ικανοποίησης των αναγκών των κατοίκων του Δήμου. Ως εκ τούτου, μέσα από την έρευνα προέκυψε η ανάγκη για : σύσταση Κοινωνικής Υπηρεσίας, δημιουργία Πολυδύναμου Δημοτικού Ιατρείου, ίδρυση και λειτουργία στις υπόλοιπες τέσσερις (4) Δημοτικές Ενότητες Παιδικού Σταθμού, ίδρυση και λειτουργία Κέντρων Δημιουργικής Απασχόλησης Παιδιών και Παιδιών με αναπηρίες, ίδρυση και λειτουργία δικτύου κοινωνικής προστασίας, αναβάθμιση και συνέχιση του Προγράμματος «Βοήθεια στο Σπίτι», αναβάθμιση των Κέντρων Δια Βίου Μάθησης, σύσταση και λειτουργία εργαστηρίου συμβουλευτικής και επαγγελματικού προσανατολισμού, αναβάθμιση του γραφείου τύπου του Δήμου Αγράφων, δημιουργία Κέντρων Κοινότητας και ΚΕΠ Υγείας. Ο Δήμος Αγράφων οφείλει να υπερβεί τις αδυναμίες και τις ανεπάρκειες του συστήματος κοινωνικής μέριμνας που διαθέτει και να εφαρμόσει κοινωνική πολιτική, η οποία θα άρει τις συνθήκες εκείνες που ίσως οδηγούν και εγκλωβίζουν τους κατοίκους του σε προσωρινή ή μόνιμη απομάκρυνση από το κοινωνικό γίγνεσθαι.