Διερεύνηση της Πολυφαρμακίας των Διαβητικών ασθενών που επισκέπτονται τα Τακτικά Ιατρεία Ολοήμερης Λειτουργίας. Η περίπτωση του Πανεπιστημιακού Γενικού Νοσοκομείου Πατρών

Abstract

Οι διαβητικοί ασθενείς πλήττονται σε σημαντικό βαθμό από την πολυφαρμακία, καθώς η νόσος του διαβήτη συνοδεύεται επιπλέον από επιπλοκές οι οποίες χρήζουν φαρμακευτικής αντιμετώπισης. Η πολυφαρμακία ορίζεται ως η ταυτόχρονη λήψη πέντε και άνω φαρμακευτικών σκευασμάτων. Ο σκοπός της παρούσας έρευνας είναι να εξετάσει την πολυφαρμακία στους διαβητικούς ασθενείς καθώς και τη συμμόρφωσή τους στη θεραπευτική αγωγή. Η έρευνα πραγματοποιήθηκε στο Πανεπιστημιακό Γενικό Νοσοκομείο Πατρών και χρησιμοποιήθηκε ερωτηματολόγιο, το οποίο συμπληρώθηκε μέσω προσωπικής συνέντευξης. Συγκεντρώθηκαν 120 ερωτηματολόγια διαβητικών ασθενών, οι οποίοι επισκέφθηκαν τα τακτικά εξωτερικά ενδοκρινολογικά και διαβητολογικά ιατρεία της ολοήμερης λειτουργίας του νοσοκομείου. Οι ερωτήσεις αφορούσαν σε δημογραφικά στοιχεία, δεδομένα σχετικά με το διαβήτη αλλά και άλλες χρόνιες παθήσεις καθώς και σε δεδομένα ως προς τη σχέση ιατρού-ασθενούς. Μετά τη συλλογή των ερωτηματολογίων ακολούθησε στατιστική ανάλυση με το πρόγραμμα SPSS 21.0.0.0. Στο δείγμα μας εντοπίστηκε πολυφαρμακία σε ποσοστό 48,33% των ασθενών οι οποίοι λαμβάνουν από 5 φάρμακα και άνω. Η πολυφαρμακία συσχετίστηκε θετικά με την ηλικία, τη συννοσηρότητα, με τον διαβήτη τύπου 2, με την έλλειψη οικογενειακού ιατρού, με την παρακολούθηση των ασθενών από περισσότερους του ενός ιατρούς καθώς και με την εμφάνιση ανεπιθύμητων ενεργειών από την λήψη φαρμάκων. O Σακχαρώδης Διαβήτης είναι μια χρόνια νόσος που χρειάζεται συνεχή ιατρική φροντίδα και από την πλευρά του ασθενούς αυτοδιαχείριση, εκπαίδευση και υποστήριξη για να προληφθούν οξείες επιπλοκές και να μειωθεί ο κίνδυνος των μακροπρόθεσμων επιπλοκών. Τα υφιστάμενα πρότυπα παροχής υγειονομικής περίθαλψης, υστερούν στην ανάδειξη πρωτοβουλιών σχετικά με καλές πρακτικές συνταγογράφησης, τον έλεγχο της πολυφαρμακίας και των σχετιζόμενων με αυτή επιπτώσεων. Ως εκ τούτου, κρίνεται αναγκαία η δημιουργία μιας ενιαίας, συντονισμένης, ασφαλούς και αποτελεσματικής αντιμετώπισης, στοχεύοντας στην καλύτερη ποιότητα ζωής των ασθενών.