Στάσεις και αντιλήψεις των εκπαιδευτικών προσχολικής γενικής και ειδικής εκπαίδευσης σχετικά με την επιμόρφωση στην Ειδική Αγωγή.

Abstract

Η ανάγκη για συνεχής επιμόρφωσης των εργαζομένων και πιο συγκεκριμένα των εκπαιδευτικών που υπηρετούν στην εκπαίδευση, σε όλες τις δομές, κρίνεται απαραίτητη εξαιτίας των νέων δεδομένων και των αλλαγών που προκύπτουν σε μία εποχή που όλα αλλάζει με γοργούς ρυθμούς. Οι εκπαιδευτικοί είναι ίσως οι πρώτοι που αντιλαμβάνονται και πρέπει να αντιμετωπίσουν ζητήματα ειδικής αγωγής και η ανάπτυξη των γνώσεων, δεξιοτήτων και ικανοτήτων τους σε θέματα ειδικής αγωγής κρίνεται αναγκαία. Η παρούσα έρευνα μελέτησε εκπαιδευτικούς της προσχολικής αγωγής, προκειμένου να καταγράψει τις στάσεις και αντιλήψεις σχετικά με την ύπαρξη ανάγκης επιμόρφωσης σε θέματα ειδικής αγωγής, αλλά και την υπάρχουσα κατάσταση των δομών ειδικής αγωγής και προσφερόμενης επιμόρφωσης. Παράλληλα διερεύνησε και κατέγραψε τα εμπόδια συμμετοχής σε ένα επιμορφωτικό πρόγραμμα, αλλά και τα κίνητρα που ωθούν τους εκπαιδευτικούς να συμμετάσχουν σε αυτό. Η έρευνα ήταν ποσοτική και συγκεκριμένα δειγματοληπτική, το εργαλείο συγκέντρωσης των δεδομένων ήταν το ερωτηματολόγιο. Το δείγμα αποτέλεσαν 112 εκπαιδευτικοί προσχολικής αγωγής του νομού Αρκαδίας. Από την έρευνα διαφάνηκε ότι η στάση απέναντι στην υπάρχουσα κατάσταση δεν είναι θετική, οι δομές δεν καλύπτουν τις απαιτήσεις και τα προγράμματα δεν είναι ποιοτικά και δεν σχετίζουν τη θεωρία με την πράξη. Ωστόσο, η ανάγκη για επιμόρφωση είναι μεγάλη, καθώς οι εκπαιδευτικοί πρέπει καθημερινά να επιλύσουν σημαντικά ζητήματα ειδικής αγωγής και δεν επαρκούν οι γνώσεις του πρώτου πτυχίου, ούτε και οι ικανότητες και δεξιότητες που έχουν αναπτύξει. Ως σημαντικά εμπόδια συμμετοχής καταγράφηκαν το κόστος συμμετοχής και η έλλειψη χρόνου λόγω επαγγελματικών και οικογενειακών υποχρεώσεων και ως σημαντικά κίνητρα καταγράφηκαν η ευαισθητοποίηση σχετικά με την εκπαίδευση παιδιών με ειδικές μαθησιακές ανάγκες και η επαγγελματική εξέλιξη και ανάπτυξη.