Η ευαισθητοποίηση των παιδιών προσχολικής ηλικίας απέναντι στα άτομα με αναπηρίες. Στάσεις και αντιλήψεις νηπιαγωγών.

Abstract

Η ευαισθητοποίηση των παιδιών προσχολικής ηλικίας για ζητήματα αναπηρίας και η καλλιέργεια της ενσυναίσθησής τους, ως κοινωνική υποχρέωση όλων, δύναται να αποτελέσει το κλειδί για την υιοθέτηση θετικών στάσεων απέναντι στην διαφορετικότητα, την εστίαση στον άνθρωπο και όχι στην αναπηρία. Η συνεισφορά της συναισθηματικής νοημοσύνης των νηπιαγωγών κρίνεται εξαιρετικής σημασίας στην έγκαιρη κατανόηση των συναισθημάτων και δυσκολιών των παιδιών, στην διαμόρφωση ενός ισορροπημένου παιδαγωγικού κλίματος και στην επιλογή των κατάλληλων διδακτικών στρατηγικών για την προαγωγή της συναισθηματικής ισορροπίας των παιδιών και ανάπτυξης των κοινωνικο-συναισθηματικών δεξιοτήτων τους. Η καλλιέργεια της συναισθηματικής παιδείας στην πρώιμη ηλικία είναι σημαντική για την προώθηση της ψυχικής τους υγείας, της μάθησης, της κοινωνικής και προσωπικής ανάπτυξης και ολοκλήρωσής τους, της ευτυχίας και του αισθήματος πληρότητας από τη ζωή. Στην παρούσα μελέτη, με την μέθοδο της ημιδομημένης συνέντευξης και ερωτηματολογίου, καταγράφηκαν οι στάσεις και οι αντιλήψεις δέκα (10) νηπιαγωγών για την ευαισθητοποίηση των παιδιών προσχολικής ηλικίας, τον συσχετισμό της με την καλλιέργεια της συναισθηματικής παιδείας των νηπίων, τη συμπερίληψη μαθητών με αναπηρίες και την αναγκαιότητα σχεδιασμού προγραμμάτων ευαισθητοποίησης. Τα αποτελέσματα απέδειξαν ότι η πρώιμη επαφή των νηπίων με την κατάσταση της αναπηρίας κρίνεται σημαντική για την ευαισθητοποίηση τους, την αποδοχή της ετερότητας και την εξοικείωση τους με την αναπηρία. Η συναισθηματική ενδυνάμωση τους συντελεί στην εκμάθηση κοινωνικο-συναισθηματικών δεξιοτήτων για μια ευτυχισμένη και ψυχικά ισορροπημένη ζωή. Η Προσχολική Αγωγή και Εκπαίδευση δύναται να αποτελέσει τον θεμέλιο λίθο για την διδασκαλία ουσιαστικών δεξιοτήτων ζωής όλων των μαθητών. Ωστόσο, η επιμόρφωση και συναισθηματική ενδυνάμωση των νηπιαγωγών αν και αναγκαία, κρίνεται ελλιπής.