Στάσεις και απόψεις των δικαιούχων του Ελάχιστου Εγγυημένου Εισοδήματος σε μια Κοινωνική Υπηρεσία της Δυτικής Ελλάδας

Abstract

Το φαινόμενο της φτώχειας και του κοινωνικού αποκλεισμού είναι δύο έννοιες που αλληλεξαρτώνται και αλληλοεπιδρούν μεταξύ τους. Ένα από τα μέτρα που πήρε η Ευρωπαϊκή Ένωση με σκοπό να εξαλειφθεί η ακραία φτώχεια ήταν το Ελάχιστο Εγγυημένο Εισόδημα (ΕΕΕ) που αποτελεί ένα πρόγραμμα εγγύησης ελαχίστων πόρων και ένταξη/επανένταξη των ατόμων στην αγορά εργασίας. Η Ελλάδα παρόλη την ανάγκη για την θεσμοθέτηση ενός τέτοιου κοινωνικού προγράμματος λόγω της αύξησης των ποσοστών ανεργίας και φτώχειας, ήταν από τις τελευταίες χώρες που το εφάρμοσε. Στην παρούσα έρευνα, για την σφαιρικότερη ανάλυση του θέματος χρησιμοποιήθηκε μεικτή μέθοδος (ποσοτική και ποιοτική έρευνα) με σκοπό τη διερεύνηση των στάσεων και απόψεων των δικαιούχων του ΕΕΕ σε μια κοινωνική υπηρεσία της Δυτικής Ελλάδας. Πραγματοποιήθηκε σε κοινωνική υπηρεσία της Δυτικής Ελλάδας και συμμετείχαν πολίτες που ήταν δικαιούχοι του ΕΕΕ. Στην ποσοτική έρευνα το δείγμα ήταν συνολικά n=174 άτομα, η συλλογή πληροφοριών της έγινε με τη χρήση ερωτηματολογίου και τα αποτελέσματα αναλύθηκαν χρησιμοποιώντας το στατιστικό πρόγραμμα SPSS 22. Όσον αφορά το ποιοτικό κομμάτι της έρευνας, το δείγμα ήταν n=10 άτομα, για τη συλλογή πληροφοριών πραγματοποιήθηκαν συνεντεύξεις και η ανάλυση των δεδομένων βασίστηκε στη θεματική ανάλυση. Τα σημαντικότερα αποτελέσματα της έρευνας έδειξαν ότι το ΕΕΕ πρέπει να υπάρχει ως οικονομική ενίσχυση, δεν καλύπτει οικονομικά τις ανάγκες της οικογένειας για να ανταπεξέλθει σε βασικά καθημερινά έξοδα και δεν είναι επαρκές για να βελτιωθεί το βιοτικό τους επίπεδο. Αναφορικά με την εργασία, το μεγαλύτερο ποσοστό δε θα πήγαινε σε εργασία που θα παρείχε τα ίδια χρήματα με το ΕΕΕ όμως θα διέκοπτε την οικονομική ενίσχυση για μια σύμβαση με ολιγαρκή διάρκεια αλλά καλύτερες οικονομικές απολαβές. Τέλος, μεγάλο ποσοστό του δείγματος θα επέλεγε την αδήλωτη εργασία για να λαμβάνει παράλληλα το ΕΕΕ. Το ΕΕΕ φαίνεται ότι δεν εκπληρώνει τον σκοπό ύπαρξης του. Παρέχει οικονομική ενίσχυση αλλά δεν αρκεί για να αναβαθμιστεί το βιοτικό επίπεδο των δικαιούχων του, παρά μόνο ίσως αυτών που ζούσαν σε εξαιρετικά ακραίες μορφές φτώχειας.