Η ενσωμάτωση των παραδοσιακών χορών στην τυπική εκπαίδευση , η εξερεύνηση των εκπαιδευτικών οφελών για μαθητές με αναπηρία και η ανάγκη για περαιτέρω επιμόρφωση των ΕΦΑ.

Abstract

Η παρούσα ποιοτική μελέτη διερευνά πώς οι παραδοσιακοί κυκλικοί χοροί μπορούν να λειτουργήσουν ως όχημα συμπερίληψης μαθητών με αναπηρία στο μάθημα της Φυσικής Αγωγής στο ελληνικό δημοτικό σχολείο. Συγκεντρώθηκαν δεδομένα από δώδεκα (12) ημι-δομημένες συνεντεύξεις με εκπαιδευτικούς διαφορετικής ηλικίας, επιμόρφωσης και διδακτικής εμπειρίας. Η θεματική ανάλυση (Braun & Clarke, 2006) ανέδειξε πέντε αλληλένδετα θέματα: (α) ο κυκλικός χορός ως χωρικό και συμβολικό πεδίο ισότητας• (β) οι παιδαγωγικές τεχνικές, «low-tech» αυτοσχεδιασμού • (γ) η δυναμική αλλά εύθραυστη αυτο-αποτελεσματικότητα των εκπαιδευτικών• (δ) οι συναισθηματικές διαδρομές από το άγχος στην ευφορία, που λειτουργούν ως μοχλός αναστοχασμού• και (ε) οι συστημικοί/θεσμικοί παράγοντες που άλλοτε ενισχύουν και άλλοτε αναστέλλουν τη συμπερίληψη (υποδομές, επιμόρφωση, πολιτισμικό κύρος δραστηριοτήτων). Τα ευρήματα συνδιαλέγονται με τις θεωρίες της κοινωνικο-πολιτισμικής μάθησης, του καθολικού σχεδιασμού (UDL) και της αυτο-αποτελεσματικότητας, καταδεικνύοντας ότι ο παραδοσιακός χορός, όταν πλαισιώνεται από δημιουργικές διαφοροποιήσεις και υποστηρικτική σχολική κουλτούρα, μπορεί να μετασχηματίσει τόσο τη μαθησιακή εμπειρία όσο και τις αντιλήψεις για την αναπηρία. Προτείνονται στοχευμένες πολιτικές επιμόρφωσης τύπου peer-coaching και επενδύσεις σε χαμηλού κόστους υλικοτεχνικές λύσεις που μεγιστοποιούν τις πολυαισθητηριακές ευκαιρίες συμμετοχής.