Οι Κοινωνικές Υπηρεσίες των ΟΤΑ στην αντιμετώπιση της παιδικής κακοποίησης: Περιορισμοί, προκλήσεις και προοπτικές στην άσκηση της κοινωνικής τους πολιτικής

Abstract

Η παιδική κακοποίηση αποτελεί αναμφισβήτητα ένα από τα διαχρονικά και –δυστυχώς - πιο μελανά στίγματα που προσβάλλουν τον ανθρώπινο πολιτισμό , σε όλες τις διαφορετικές κοινωνικές δομές, σε όλα τα πολιτικά και οικονομικά συστήματα. Οι επιπτώσεις της σε προσωπικό και κοινωνικό επίπεδο είναι μακροπρόθεσμες, ενώ η αντιμετώπιση των διαμορφούμενων συναισθημάτων είναι εξαιρετικά δύσκολη και χρονοβόρα. Η παρούσα εργασία μέσω της συμπυκνωμένης σκιαγράφησης του φαινομένου, εστιάζεται στο ρόλο της Κοινωνικής Πολιτικής όπως αυτή ασκείται από την Τοπική Αυτοδιοίκηση, στην ανίχνευση, στην αντιμετώπιση και στην πρόληψη, ενός τραυματικού βιώματος που σημαδεύει το αθώο παρελθόν της παιδικής, -αδύναμης και ταυτόχρονα ¨δυνατότερης¨ - ηλικίας . Τα σχέδια και τα προγράμματα που κατά καιρούς εκπονούνται χαρακτηρίζονται από έλλειψη συντονισμού, αποσπασματικότητα και μονομέρεια με συνέπεια τη στοιχειώδη και ανεπαρκή κάλυψη - προστασία των κακοποιημένων παιδιών. Οι ΟΤΑ μέσω των διευρυμένων αρμοδιοτήτων τους (με βάση το νόμο Καλλικράτη) και - υπό το παρόν καθεστώς οικονομικής κρίσης- καλούνται να επιτελέσουν την κοινωνική τους αποστολή, στοχεύοντας στη συνοχή, την ισοτιμία και κυρίως το σεβασμό των αναγκών του πολίτη- πελάτη. Δυστυχώς η επίτευξη των στόχων αυτών φαντάζει ιδιαίτερα δύσκολη αφού ο σχεδιασμός και η υλοποίηση δράσεων κοινωνικού χαρακτήρα προϋποθέτει στρατηγικό σχεδιασμό , επάρκεια επιστημονικού προσωπικού για την ολιστική προσέγγιση των κοινωνικών προβλημάτων, σταθερή χρηματοδότηση και κυρίως ευαισθησία και προτεραιότητα στο μελλοντικό κοινωνικό κεφάλαιο του τόπου.